Τα φώτα της Κυψέλης

Κοίτα το βράδυ

τα μικρά και μεγάλα φώτα

στα στενά της Κυψέλης

τα μαγαζάκια

τον καθημερινό μόχθο

και τα ευτυχισμένα μάτια

των ανθρώπων που

ευόδωσαν στον

καθημερινό τους κάματο
να κρατήσουν στα χέρια τους
αγαπημένα χέρια
όμορφα στολισμένα
με τη στοργή
των οικείων
τα πρόσωπα που
μας κάνουν και
κλείνουμε ήσυχα τα μάτια μας
γλυκαίνοντας
το σκοτάδι
να μην ξυπνάμε
μέσα στη νύχτα
υπνοβάτες ακόμα'
κι όταν πια έχει ξημερώσει
τα κορμιά μας γίνονται
αγωγοί του φωτός
εμείς τα παραγεμίζουμε
καπνούς κι άναρθρα
λεξιλόγια
είναι τόσο απλό
το αλφάβητο του έρωτα
όλα ταιριάζουνε
όλα στη θέση τους
αρκεί
ν' ανηφορίσουμε ξανά
τα στενά της πόλης μας
εδώ έχεις αφήσει
να περιφέρεται
ένα κορίτσι
με κοντά μαλλιά
πέντε έξι δρόμους
παρακάτω
στρίβοντας τη γωνία
πάντοτε βρίσκω μπροστά μου
ένα πέτρινο σπίτι
χωρίς παράθυρα
ερμητικό και λυπημένο
θέλω από καιρό
να μπω μέσα
ν' ανοίξω ένα πέρασμα
για να περνάει ο ήλιος
από τη μια μεριά
μέχρι την άλλη
να βγούμε στο δρόμο
να συναντηθούμε
τους παλιούς φίλους
ν' αγαπήσουμε ξανά
ό,τι μας άφησαν τα χρόνια
πώς γίνεται αυτό να το θέλω
σαν κάτι εντελώς δικό μου
κοίταξέ με
η απάντηση είναι στα μάτια σου
στο βλέμμα που με καθηλώνει
διαπερνώντας όλη τη διαδρομή μου
ευτυχώς σε πρόφτασα
θα τα ξανακερδίσουμε όλα
χαρούμενα- θλιμμένα
χριστουγεννιάτικα
της Κυψέλης φώτα