Εικονολάτρης

Να στόλιζα τα χέρια

και τα πόδια σου

να σε φιλώ

γλυκά να σε φιλώ

να μην αφήσω 

ούτε μια τόση δα

σπιθαμή απ' το κορμί

ν' αγγίζω με πόθο 

και χαρά

κάθε σου άκρη

και κρυφή πτυχή

τίποτα που να μη γευτώ

να μην αφήσω

ρουφώντας κάθε σου πηγή

τα χείλη μου διψάσανε

για σένα

κι έσκυψα να σου ψιθυρίσω

τα λόγια μου να νιώσεις

την κάθε μου δόνηση

μέσα σου να ενσταλάξω

χωρίς κανένα όριο

τίποτα μη μετράει

σε χρόνο

σε λεπτά

μόνο σε χάδι 

και φιλί

πώς να χορτάσω 

αυτή την πείνα

πώς να ημερώσω

πες μου πώς γίνεται

να πάψω 

μέσα από σένα ν' ανασαίνω

σε έβλεπα το βράδυ

απ' τη μισάνοιχτη την πόρτα

σημάδευα τα χείλη

με το βλέμμα μου

επάνω σε κάθε σου καμπύλη

κρυφά και λάγνα

έτσι που ερωτεύομαι

την κάθε σου εικόνα

που μπορώ να αποσπάσω

μετά αργότερα

σε βλέπω και αφήνομαι

χαράζω μέσα μου

το χείλος σου

στα μάτια που κοιτάζουν

που τόσο σίγουρα

μιλάνε για τον έρωτα

που απ΄τη μορφή σου ξεχειλίζει

έχω ένα πάθος

δεν το κρύβω

κάτι δικό σου

με κυριεύει

θεριεύει μέσα 

και μεστώνει

κι είναι θαρρώ

αυτό το βλέμμα

σαν να το ξέρεις πως σε μένα

και κάθε βράδυ απευθύνεσαι

διαπερνά ξάφνου το χρόνο

και διαλύει την απόσταση

καθηλωμένος και σαστίζω

πώς γίνεται να σ' αγαπώ

πριν σ 'αγαπήσω

πριν να σε νιώσω

να σε νιώθω

άλλη δεν έχω πια ΄

εξήγηση

από τον πόθο αποκάμνω

χωρίς να αγγίζω καν

το σώμα μου

λες πως αυτή σου η εικόνα

με απορροφά

με εξακοντίζει

και με σκορπά

μες το  λαιμό σου

κρύβομαι, δες,

στο μενταγιόν σου

κι έτσι και συ 

με έχεις πάνω σου

χωρίς να ξέρεις

μα γνωρίζεις

απ΄τη μορφή αυτή 

πως λιώνω

και περισσότερο ζητώ

μεμιάς σαν κύμα να χυθώ

και να στολίσω

το λαιμό σου