Γυμνές ψυχές

Ναι
επαίρομαι επάνω σου
διασχίζω χιλιόμετρα υγρά
ολισθαίνοντας
στο εσώτερο σημείο που
ένα σημάδι
αφικνούμαι
με την αποσκευή του έρωτά σου
κατάφορτη τόσο που
δεν με φτάνει πια
το σώμα μου μισό
χωρίς την έκτασή σου
μέσα στο χώρο
δεν γίνεται να μετράω
τις αποστάσεις
τις σκέψεις και τις επιθυμίες
έξω από τη δική σου
γεωμετρία
με τον πηλό στα χέρια
ένας κόκκινος κύκλος
τα χείλη
δαχτυλίδια φωτιάς
σαν το γύρο του θανάτου
σ'  ένα κλειστό βαρέλι
αυξάνοντας τους παλμούς
ανεβαίνοντας όλο και πιο
ψηλά
τόσο που
φτάνοντας στο χείλος
με κίνδυνο να εκτοξευθείς
στο χάος εκεί έξω
μην με αφήνεις
στο εχθρικό πεδίο των
διάσπαρτων νοημάτων
δεν τα καταλαβαίνω αν
αν μείνω και πρέπει λέει να
να λύσω αυτό το γρίφο
δεν θα τα καταφέρω
λιγοστεύω απότομα όταν
πρέπει να γίνω πάλι
το ατομικό μου κέλυφος
δυο στιγμές αλήθειας
όλες κι όλες
ίσως και τρεις
προλαβαίνουμε μετά βίας
ας είναι η μία απ' αυτές
να κρατά -  θεέ μου -
όσο τα σώματά μας
δεν είναι πια
σώματά μας αλλά
το πεδίο που πέφτει ο άγγελος
με το σπαθί
και γλυκά σταλάζει το αίμα
ενώ χανόμαστε
στον ορίζοντα χρόνο
κατακλυσμιαίοι
χωρίς νου
χωρίς σκέψεις
έξω απ' το κέλυφος
γυμνές ψυχές
που σπαράζουνε στον έρωτα
έξω από κάθε χρόνο
στο χείλος της αβύσσου
που με άφατη ηδονή
μας καταποντίζει