Στο περιστύλιο

Στο περιστύλιο
το φως και η σκιά
τα πέπλα που υφαίνουν
σκοτεινοί ακροβάτες
σαν φωτάκια που κρέμονται
από τις στέγες των σπιτιών
διαβαίνοντας πέρασαν
πολλά λόγια που ειπώθηκαν
και άλλα με την ορμή
των αβέβαιων πολλαπλών ειδώλων
στάθηκα με βεβαιότητα
πίσω από τους καθρέφτες
με την ψευδαίσθηση του βάθους
να μην κάμπτει τη θέλησή μου
στο περιστύλιο
επανέκαμψαν
οι γυμνές χορεύτριες
οπάλινα σώματα
στη σμίλη του χιονιά
το αληθινό και το μη
ένα διάχυτο μεσημέρι'
ο χορός και η σκιά
τα μέλη ή ο άνεμος
να είναι που λικνίζονται
ονειροπόλοι χαρταετοί
αντιφεγγίζουν στα χαρούμενα
μάτια των παιδικών χρόνων
κι ο αιώνας κυλάει κυλάει
εμείς γλιστράμε απαλά
επάνω στο φρέσκο χιόνι
χωρίς να βρέχουμε τα ρούχα μας
πετάμε επάνω από
τα βαριά σύννεφα
ανάλαφρες οι καρδιές μας
φτερουγίζουν
κι ο ήλιος λάμπει
πίσω από τα μάρμαρα γιατί
θα έρθω να σε βρω
γιατί θα έρχομαι
υμνώντας στο ναό σου
χωρίς να χρειάζεται
ν' αρθρώνουμε το παραμικρό πια
ανόητα λόγια
μόνο να χορεύουμε
με υπόκρουση τον άνεμο
και φόντο την άνοιξη
που αργοσαλεύει
μέσα από τ' ανθισμένο στήθος

Hommage στην αιώνια ανέμελη νιότη ... 

ό