Μαντήλι

Το μαντήλι
επάνω του έχω αφήσει
τα υγρά μου αποτυπώματα
άλλοτε στα κλεφτά
σε μια ωριαία απόδραση
μ' αρέσει έτσι να σκέφτομαι
πως είμαι μαζί σου
ως υπόμνηση που φυλάσσεται
βαθιά χαραγμένη
μέσα στις ίνες του μεταξιού
ένα μικρό στίγμα
εκεί δίπλα στο λαιμό σου
την ώρα που βαδίζεις
ή στο αυτοκίνητο
όταν με άλλον κόσμο
ανυποψίαστα
κανείς δεν γνωρίζει
και δεν μπορεί να διακρίνει
αυτά τα σημάδια
αλλά πόσο επικίνδυνα σαγηνευτικά
με τυλίγει έτσι απλά
γύρω σου
κι εγώ απλώνομαι ανεπαίσθητα
κατεβαίνω από το λαιμό
αγγίζω απαλά τα χείλη
όταν φοράς τ ακουστικά σου
νιώθεις μέσα σου
το δικό μου παλμό
μισανοίγεις τα χείλη
κ αφήνεις να ξεφύγει
ένας μικρός αναστεναγμός
μια ανάσα κάπως κοφτή
ή και πιο βαθιά
εκείνη τη στιγμή
θα είμαι απόλυτα εκεί
δικός σου ψίθυρος
ανάσα που καίει
στα κάτασπρα δόντια
θα λάμπει σφοδρός
αυτός ο πόθος
ακόρεστα θα ανεβαίνει
επίμονα ζητώντας λύτρωση
ο  έρωτας δεν θα ζητάει
παρά μονάχα όλα
όσα μπορεί να έχει
σ ένα μαντήλι τυλίγοντας
όλα μαζί τα εξαίσια θέλω