Όμορφα ναυάγια

Στον όρμο σου
θα ήθελα εισχωρώντας
προσαράζοντας \
σαν παλιό, γερό, ταξιδεμένο σκαρί\
εκεί να δέσω με την πέτρα\
όμορφα να σκουριάζω
λύνοντας την άγκυρα
αιωρούμενη στο βυθό
να σκάει επάνω μου
το κύμα
κι ο κατακτητής άνεμος
λίγο λίγο
να γίνομαι η πρώτη αρχέτυπη ύλη
που δένει με την πέτρα
στο βυθό σου
παροπλισμένος
να καταποντίζομαι όμορφα
σταδιακά
να περνάνε οι μέρες
και τα βράδια
χωρίς να νοσταλγούμε
ταξίδια ή άλλα
που αποζητούν μονάχα τυχοδιώκτες
να με φιλεί μόνο
τ' αρμυρό σου χείλι
να το γνωρίζω μόνο εγώ
να είναι το φιλί\
στο χρώμα της σκουριάς
γλυκό σοκολατένιο
αλλά και σκοτεινό\
να μην μπορώ ποτέ λέει\
να το χορτάσω\
ω δείξε μου αυτή την έκφραση
με το ζεστό χαμόγελο\
γέλα τρανταχτά, αγάπη μου
δεν υπάρχει πιο σίγουρο
προσήλιο να ναυαγήσω\
από τα χέρια σου
τους λαγαρούς μηρούς
το θερμό στόμα
σε αυτό το κάτω χείλι
που τόσες φορές
χωρίς να θες
με έχει ταξιδέψει
άφησέ με τώρα
να ναυαγήσω οριστικά\
μέσα σου
είναι
όλη η ιστορία μου\
όλα όσα
\ποτέ θα σου ζητήσω
γιατί να περιμένουμε
λύσε με τώρα
ανασύνθεσέ με
διαχέομαι σταθερά
επιβραδύνοντας
για να το νιώσω ακόμα' πιο πολύ
το υγρό σου κάλεσμα
αγκάλιασέ με
αιώνια ερωμένη
έρχομαι από πολύ μακριά
να κοιμηθώ σε σένα\