Καταχωρητής

Τα καλύτερα ταξίδια
αυτά που ποθήσαμε
μνήμη πριν τη μνήμη
επουσιώδεις λεπτομέρειες λες
να η διαφορά
σε μια γραμμή
σ' ένα πέρασμα ελάχιστο
σε ένα νεύμα
που μόνο εγώ
θέλω να λέω πως
συγκράτησα
σε ξέρω τόσο καλά
κι όμως απ' την αρχή
ανακαλύπτω πως
τίποτα δεν γνωρίζω
περιφέρομαι
έξω από τον σιδερένιο φράκτη σου
περνώ ξυστά στον τοίχο
και δεν τολμώ
παρά να κοιτάξω
στα γρήγορα
από το πλάι του δρόμου
τώρα γυρνάς
είναι οι δρόμοι δύσκολοι
αφήνω το κρεβάτι
ξέστρωτο κάθε πρωί
αναστατώνομαι στη μέση της νύχτας
που ούτε να σηκωθείς
ούτε και να γλιστρήσεις πάλι
στον καταπραϋντή ύπνο
δεν είναι τόσο εύκολο
πάλι λέει βρέθηκα
στο πατρικό μου
κι ήμουν γυμνός κι εκτεθειμένος
πρόλαβα να βάλω
το παντελόνι
προτού μπει σκεπτική
στο δωμάτιο η μητέρα
δεν ξέρω τι έβλεπε
έξω στο μπαλκόνι
με τη συγκατάβαση
του πεπερασμένου πια καιρού
συμπιέζουμε τις μέρες
σκορπίζουμε ανεπαισθήτως
τα βράδια
γι αυτό και το πρωί
ξεκινά κουρασμένο
το σώμα
ακόμα μαζεύοντας
τα διασκορπισμένα
παλιά και νέα μέλη
απ' τη χοάνη του ύπνου
να είχα τουλάχιστον
το προνόμιο
να κοιτάξω
στη μεγάλη αίθουσα
τη φωτεινή
και να σε δω
με το πράσινο φόρεμα
το σίγουρό σου πέλμα
σταυροπόδι να κοιτάζεις
χωρίς να εστιάζεις κάπου
με περίσκεψη ν' αναδιφείς
στους φακέλους
και τα διαγράμματα
διευθύνσεις και συντεταγμένες
άγνωστες ζωές  καταχωρίζοντας
άγνωστες μοίρες
καθορίζοντας
με βλέμμα υγρό και καθαρό
λίγο κρυμμένο
πίσω απ' τα γυαλιά
δεν το γνωρίζεις
μπορεί και ναι
πως όλα αυτά
δεν είναι λίγα
είναι παράδοξα
πολύτιμα δώρα
που σε κάθε ευκαιρία
αποθησαυρίζω
να τα κάνω
δικά μου απόλυτα
κανένας άλλος
να μην τα κατέχει
ίσως δεν
το υποψιάζεσαι καν
μέσα στη ζάλη
των πολλαπλών
καταχωρίσεων