Χειμώνας

Τα χρόνια μας
σαν τους λεπτούς
μίσχους των κυκλάμινων
επαναστατώντας
καταπάνω στην πέτρα
φύοντας χρώμα
στο επίπεδο του γκρίζου
αν έχω αυτή τη χάρη
να κρατήσω στα χέρια μου
μια εύθραυστη ισορροπία
του χρώματος
ευτυχώς που
εσύ
με τις γερές σου ρίζες
κρατάς γερά
το χώμα και
δεν με αφήνεις
να ξεριζωθώ
παρά σφιχτά
σαν ένα ματσάκι
ένα σημάδι στον ήλιο
μπορείς να με κάνεις
να χαίρομαι
για το δώρο
της κάθε μέρας
εμείς
δυο μικρά πέταλα
στο απέραντο
του κόσμου ετούτου που
μπορεί και
να μην μας ταίριαξε
μα έφερε τους σπόρους μας
με τον ψυχρό αέρα
του πρώτου χειμώνα
του πρώτου εκείνου χειμώνα που
είδα ξανά τη ζωή μου
μέσα απ΄ τη ζωή σου
κι αιώνια ευγνωμoνώ
εκείνον τον χειμώνα