Σταθμός

Είναι ακόμα καλοκαίρι

τα φωτεινά μου
γαλάζια σήματα

κατεβαίνουν χαμηλά

στην προκυυμαία, στην παραλία

ξυπόλητοι  ξαναγυρίζουμε
σαν παιδιά σ έρημη πόλη

ζούμε μαζί και όχι μόνοι

σε ένα σύννεφο
μικρό κι ανάλαφρο

σε είχα δει 

ένα απόγευμα

στο χρυσαφένιο
του ήλιου δίχτυ

ήσουν εκεί

κι ίσως δεν ήσουνα

με τα κρυμμένα σου

γλυκά χαμόγελα

από τα χέρια μου

πριν καταλάβω

πάνω στις ράγες

γρήγορα γλίστρησες

και προσπαθούσα ν ακολουθήσω
αν ονειρεύονται 

τα υγρά σου μάτια

ήτανε όμορφα και βιαστικά

κάπου πετούσαν

δεν τα προλάβαινα

πριν καταλάβω

το δρόμο πήρα

πάνω στη σκάλα

κοιτούσες τ' άπειρο

με ένα βήμα 

αργό και γρήγορο

ανεμίζοντας

όλη τη χάρη σου

στα σκαλοπάτια

σ' είδα που ανέβαινες

κι έτσι μαζί μου

πίσω σε πήρα

στο παγωμένο 

και λιγοστό

στο γκρίζο φως

του άδειου γραφείου μου

κι όμως πετούσα

είχα μια δύναμη

που δεν μπορώ να εξηγήσω

αυτό το  λίγο

πώς γίνεται άπειρο

και το φουστάνι σου

κάνω πανί μου

ταξιδεύω αναζητώντας

τη μέρα πάλι

που θα μου φέρεις

το ίδιο εξαίσιο

κρυμμένο άρωμα

στα μαξιλάρια μου

και στη ζωή μου