Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ίσως

Τις περισσότερες μέρες
ξέρω πως
μετρώντας τα περιθώρια
βαδίζεις γύρω
από έναν επίφοβο κρατήρα
από κάτω καλεί επίμονα
ένα απροσμάχητο χάος
ομιλούσες κεφαλές
περιφέρονται
τα δυσοίωνα μηνύματα
είναι όσα
δεν λέγονται
αυτά που υπονοούνται
νύξεις
παύσεις
οι δηλώσεις που δεν 
μοιράζονται
στον απολογισμό
λες
να δούμε
τι κάναμε λοιπόν
σηκώθηκες
βιαστικά
να προλάβεις
κάθε βήμα που
επαναλαμβάνεται
όπως και την προηγούμενη
ξέρω πως λες
τι έγινε τώρα
τι θα συμβεί και σήμερα
τίποτα άλλο
πέρα απ' όσα 
ξέρεις ήδη
κι εγώ 
γνωρίζω πως
είμαι ένα
από τα συνήθη
συμβάντα
ξέρω πως
δεν θα φέρω
κάτι καινούριο
ίσως να πρέπει
να ανανεώνομαι
άναψα πάλι
ένα από τα 
γνωστά κεριά μου
τα συνηθισμένα βράδια μου
τα γνωστά μου βήματα
ίσως
αν ήξερα πως
να ακροβατώ καλύτερα
ίσως αν 
έβλεπα κάτω
το χάος
αφηνόμουν χάνοντας
την επισφαλή ισορροπία
θα σβήσω τα κεριά
για να κερδίσω πάλι
μία μικρή φαντασίωση
να χωρέσει όλη η αλήθεια
μέσα στη μικρότητα
μιας ανόητα αγχωμένης ημέρας
ίσως να μην είναι
αρκετά ή ακέραια
όλα όσα μπορώ
ίσως να χάνομαι
μέσα σε μια υπερβολή
ίσως αναζητώντας
υπερβολικά πολλά
χάνεις το νόημα
και το νήμα στενεύει
ίσως αν
πιο απλά
χωρίς εάν
εφόσον μήπως
ίσως

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα