Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το καλοκαίρι

Το καλοκαίρι
το βλέπουμε να περνά
γρήγορα κι εκκωφαντικά
τα περικάρπια σταλάγματα
κνήμες και αστραγάλους'
τανύζοντας
μνήμες σάρκινες
ηδονές ανεπιτήδευτες
στο νερό
στόμα με στόμα
αναδεύοντας
με τα μέλη
τ' απογευματινά
προς το τέλος τους
ναρκισσεύματα του ήλιου
με την αφή
παραδομένοι στα εχέγγυα
του σώματος
παρατηρώντας το περίγραμμα
των γοφών
το γρήγορο λίκνισμα
πριν το βύθισμα
ακολουθώντας
τις φυσαλίδες και τη λεπτή γραμμή
στο πλάι των γλουτών
ήθελα
αυτή τη γραμμή
να κατεβάζω χαμηλά
αχόρταγα να διερευνώ
χωρίς αιδώ
στο δροσερό αιδοίο
με τα χείλη
αγκαλιάζοντας με ζέση
το γυμνό ενθουσιασμό
της συνουσίας προανάκρουσμα
υγρό κέλευσμα
στην ίδια πορεία
διασώστης και χαμένος
καταδύσεις με μάτια κλειστά
φιλιά στο βυθό
στα βράχια αντικριστά
μας βλέπουν
ας μας δούνε
ας μη βγούμε ποτέ
απ αυτό το σύμπλεγμα
ας κολλήσω επάνω σου
σαν πεταλίδα φλύαρη
το καλοκαίρι
δεν είναι αναπόληση
ράθυμη πλεύση
είναι βαθιά
τρικυμία που μαίνεται
πάμε να φύγουμε
κι εγώ μακριά σου
όλους τους χειμώνες
θα εξοβελίζω
καίοντας

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις