Στο λιμάνι

Έρχομαι δρομαίος
σπεύδοντας
στα μυστικά σου κελεύσματα
υπάρχει μια γραμμή
που ενώνει
σαν δύο σημεία
που τέμνονται
εφάπτομαι
στο λείο ύφασμα
γλυστρά το χέρι
αναζητώντας το γνώριμο
καμπυλωτό σχήμα
κλείσε με εκεί
δεν θέλω να φεύγω
και να
μένω εδώ
έλα και στάσου κοντά
μια μικρή
ελάχιστη εγγύτητα
θα μπορούσα
να εκραγώ επί τόπου
εκπληρώνομαι
εντός σου
εγγύτερον
προπαντός
βυθίζοντας
σαν τεθλασμένη
ακτίνα φωτός
σ' αυτό το βλέμμα
μη λες τίποτα
τα λόγια μονάχα
θα ευτελίσουνε
το όλον
που αντανακλά
σ' αυτό το γελαστό
των βλέφαρων γλυκασμό
με μια μικρή θλίψη
για τον σύγκαιρο
αποχωρισμό
μέσα μου σκιρτά
κάτι που
με περιβάλλει
σαν ήρεμη θάλασσα
και κολυμπώ
ασυγκράτητα
και ακούραστα
προς ένα σκοπό
με τα χέρια τεντωμένα
και τα άκρα
σε απόκοσμη έκταση
γυρίζω στο δρόμο
στροφή δεξιά
με γκάζι στη λεωφόρο
κι όμως είμαι
ακόμα πίσω
ακόμα κοιτώντας
όσο ποτέ άλλοτε
τόσο πολύ
λαχτάρησα
να χαθώ
σ' αυτά τα μάτια που
δεν φοβάμαι τίποτα πια
είμαι δικό τους απείκασμα
που υλοποιείται
κάθε στιγμή
σε κάθε έκφραση
του σώματος ώσπου
με τα μάτια κλειστά
και το στόμα
ν' αναζητά το στόμα
να ξεχαστώ
για πάντα
μέσα τους