Προνόμιο

Δεν είναι άλλο  πιο ακριβό

συνηθισμένο

παρά δυο άνθρωποι που ζουν

λες για τον άλλον 

κρατώντας ένα  τριαντάφυλλο
ανθισμένο 

και με κρασί τα χείλη κόκκινο 

βρεγμένα

πέρα κοιτάζοντας μακριά

κατά τον ήλιο

που αργεί ακόμα τι καλά

θα σ΄ έχω απόψε

δεν θέλω τίποτα να φέρεις 

όταν έρθεις

μα να μου αφήσεις τα κλειδιά

κι ένα φιλί σου

για να μπορώ σ΄αυτό το σπίτι

να χωρέσω

έχω ανάγκη  να σε βλέπω

απ' το μπαλκόνι

να κυνηγάς άλλη μια μέρα

στη δουλειά σου

δίνοντας χρώμα και φιλιά

στη μοναξιά μου

γιατί σκληρό είναι πολύ, ξέρεις,
να θέλεις

να μοιραστείς τα ρούχα σου είναι

στο ντουλάπι

είναι τα πράγματ' από μόνα τους

χαμένα

αν δεν τους δίνεις τ' όνομά τους

στην αγάπη

και μη με ψάχνεις θα  με βρεις

στα τετριμμένα

ό,τι ονειρεύτηκα το είδα στο φως
σου όμοιο

δεν έχω ανάγκη δες να ζω

παρά για σένα

άσε μου αυτό το τόσο δα

μικρό προνόμιο

κι έλα απόψε αν μπορείς

σε περιμένω

με το ελαφρύ κι αιθέριο ρούχο
των ερώτων

θα είμαι εδώ ήσυχος και
συνηθισμένος

σαν μια απλή  όμορφη μέρα

των ανθρώπων