Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βόρεια

Ο καιρός
δεν πρέπει
να περνά
ούτε και 
να στέκει
ακίνητος
εμείς 
δεν έχουμε
την πολυτέλεια
που λένε
Πολυτέλεια...
να σε δω
έστω
αυτό
τις νέες
βόρειες
αποχρώσεις σου
νομίζω πως
η ανάγκη σου
να αλλάζεις
να ελίσσεσαι
μέσα
από 
την ανανέωση
είναι 
ένας τρόπος
που δηλώνεις
το παρόν
ανανεώνοντας
το πρόσωπο
για να κοιτάζεις
κατοπτρικά
με τα μάτια
του θαυμασμού
που ανακαλύπτουν
την ουσία
μέσα από 
την κάθε 
αναπάντεχη αλλαγή σου
οι βόρειες
αποχρώσεις σου
η απαλή
και τραχιά αίσθηση
του αυχένα
είναι αυτό
που δηλώνεις
σήμερα
τώρα
εδώ
θα υπάρχω
θα σας ξαφνιάζω
θα περνώ
από μέσα σας
και θα σημαδεύω
την κάθε στιγμή
σαν γυναίκα
με σθένος
βόρεια
το πρόσωπό μου
λεπίδα
χιόνι που καίει
τα χείλη μου
θα σε παραλύουν
και θα περνάς
με το χέρι σου
πάνω
απ' τη λεπτή  επιφάνεια
ενώ εγώ
θα σου γυρνώ
το πρόσωπο
όταν θα σκύβω εντός σου
για να σου προσφέρω
το απόλυτο
χάδι
που μπορείς να έχεις
πες μου
πόσο πιο
έντονο κάλεσμα
μπορείς να νιώσεις
παρά αυτό
το δικό μου
με λεπίδα κοφτερή
και κρανίο
να καυλώνεις
στην αφή



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά