Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βόρεια

Ο καιρός
δεν πρέπει
να περνά
ούτε και 
να στέκει
ακίνητος
εμείς 
δεν έχουμε
την πολυτέλεια
που λένε
Πολυτέλεια...
να σε δω
έστω
αυτό
τις νέες
βόρειες
αποχρώσεις σου
νομίζω πως
η ανάγκη σου
να αλλάζεις
να ελίσσεσαι
μέσα
από 
την ανανέωση
είναι 
ένας τρόπος
που δηλώνεις
το παρόν
ανανεώνοντας
το πρόσωπο
για να κοιτάζεις
κατοπτρικά
με τα μάτια
του θαυμασμού
που ανακαλύπτουν
την ουσία
μέσα από 
την κάθε 
αναπάντεχη αλλαγή σου
οι βόρειες
αποχρώσεις σου
η απαλή
και τραχιά αίσθηση
του αυχένα
είναι αυτό
που δηλώνεις
σήμερα
τώρα
εδώ
θα υπάρχω
θα σας ξαφνιάζω
θα περνώ
από μέσα σας
και θα σημαδεύω
την κάθε στιγμή
σαν γυναίκα
με σθένος
βόρεια
το πρόσωπό μου
λεπίδα
χιόνι που καίει
τα χείλη μου
θα σε παραλύουν
και θα περνάς
με το χέρι σου
πάνω
απ' τη λεπτή  επιφάνεια
ενώ εγώ
θα σου γυρνώ
το πρόσωπο
όταν θα σκύβω εντός σου
για να σου προσφέρω
το απόλυτο
χάδι
που μπορείς να έχεις
πες μου
πόσο πιο
έντονο κάλεσμα
μπορείς να νιώσεις
παρά αυτό
το δικό μου
με λεπίδα κοφτερή
και κρανίο
να καυλώνεις
στην αφή



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά