Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βόρεια

Ο καιρός
δεν πρέπει
να περνά
ούτε και 
να στέκει
ακίνητος
εμείς 
δεν έχουμε
την πολυτέλεια
που λένε
Πολυτέλεια...
να σε δω
έστω
αυτό
τις νέες
βόρειες
αποχρώσεις σου
νομίζω πως
η ανάγκη σου
να αλλάζεις
να ελίσσεσαι
μέσα
από 
την ανανέωση
είναι 
ένας τρόπος
που δηλώνεις
το παρόν
ανανεώνοντας
το πρόσωπο
για να κοιτάζεις
κατοπτρικά
με τα μάτια
του θαυμασμού
που ανακαλύπτουν
την ουσία
μέσα από 
την κάθε 
αναπάντεχη αλλαγή σου
οι βόρειες
αποχρώσεις σου
η απαλή
και τραχιά αίσθηση
του αυχένα
είναι αυτό
που δηλώνεις
σήμερα
τώρα
εδώ
θα υπάρχω
θα σας ξαφνιάζω
θα περνώ
από μέσα σας
και θα σημαδεύω
την κάθε στιγμή
σαν γυναίκα
με σθένος
βόρεια
το πρόσωπό μου
λεπίδα
χιόνι που καίει
τα χείλη μου
θα σε παραλύουν
και θα περνάς
με το χέρι σου
πάνω
απ' τη λεπτή  επιφάνεια
ενώ εγώ
θα σου γυρνώ
το πρόσωπο
όταν θα σκύβω εντός σου
για να σου προσφέρω
το απόλυτο
χάδι
που μπορείς να έχεις
πες μου
πόσο πιο
έντονο κάλεσμα
μπορείς να νιώσεις
παρά αυτό
το δικό μου
με λεπίδα κοφτερή
και κρανίο
να καυλώνεις
στην αφή



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις