Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

201

201
θα είμαι εδώ
συνεχίζω
δεν περνά λεπτό
χωρίς
μια σκέψη
μια νύξη
περνάς διαρκώς
κάθε ώρα
και λεπτό
είτε εικόνα
είτε άρωμα
γεύση
αίσθηση ακέραια
που τόσα
κι άλλα τόσα
κι άλλα τόσα
εδώ
γράφοντας
δεν ξέρω
αν ποτέ
θα μπορέσω
να περιγράψω
το ελάχιστο
θεέ μου
κοιτάζω πίσω
και με πιάνει
τρόμος
ευτυχώς
είσαι στ' αλήθεια
ό,τι αγγίζω
ναι είναι ανάγκη
να αγγίζω
να σε διαπερνώ
σφίξε με
πάνω σου
201 σήματα
σου στέλνω
όλα μαζί
και το καθένα
χωριστά
δεν είναι αρκετά
δεν είναι τίποτα
κράτησέ μου
το χέρι
με αυτό
το δικό σου
χέρι πάνω μου
με σένα
που λικνίζεσαι
και με διαπερνάς
με ένα βλέμμα
λεπίδα
που τα δίνεις
όλα
που είμαστε ένα
πόσο περισσότερο
ένα
δεν ξέρω
αν γίνεται
όχι τυπικά, ξέρεις
αλλά στο καθημερινό
το συνηθισμένο
εκεί που
είτε χτίζονται ζωές
είτε όλα σκορπάνε
εκεί σε έχω
δεν είναι αρκετό
είναι απόσταση
είναι χρόνια
που θα καλύπτουμε
και θα καλύπτουμε
με το στόμα
με το σώμα
θα ρουφήξω
όλη την ουσία σου
θα γευτώ
το  κάθε τι
δικό σου
ως το πιο
μικρό
ερωτικό σου
χνάρι
θα το φιλώ
θα το κρατώ
ιερό
θα τα φυλάω
όλα
κάτω απ' το μαξιλάρι
και τα 201
και τα υπόλοιπα
που θα έρθουν
που έρχονται
γίνονται
συναντάμε
τα χρόνια μας
που μας περίμεναν
γι' αυτά
γράφω
και συνεχίζω
και θα συνεχίζω
είσαι
το θέλω μου
όλο
εσύ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά