Επιθυμητό

Τώρα
δεν είναι ώρα
για παιχνίδια
κοίτα σοβαρά
μα δεν μπορείς
με τίποτα
να το δεις
μέσα μου
με τα δικά μου
μάτια
δεν μπορείς
να το αγγίξεις
δε γίνεται
να καταλάβεις
αυτό
που με διαπερνά
σοβαρέψου τώρα
πώς είναι δυνατόν
να ξέρεις εσύ;
τι μπορείς
να νιώσεις, πες μου
το πολύ πολύ
ένα καύμα
ένα βάρος
περαστικό
που θα φύγει την επόμενη ώρα
αλλά αν πάλι...
όχι, δεν παίζουμε τώρα
αρκετά
με τα παιχνίδια σου
σε υποδέχθηκα
με τα πιο
λαμπρά μου
χρώματα
και πέταξα κάθε περιττό
τώρα τι ζητάς
να καταλάβεις
και πώς
με ποιο δικαίωμα
τι γνωρίζεις εσύ
τη ζωή την ίδια
αυτή την καύτρα
που καίει μέσα
κι ανάβει
και γίνεται
φωτεινός κύκλος
ένα πολύχρωμο καρουσελ
με αμέτρητα λαμπιόνια
που κυλά
που στροβιλίζεται
στο σώμα μου
ούτε ένα σπίρτο
δεν είσαι ικανός
να κλείσεις στην παλάμη σου
ζητάς να νιώσεις
ένα ποτάμι
μέσα μου;
ακόμα και το χέρι
να μου δώσεις
και πάλι θα είσαι
τραγικά μακριά
τραγικά ανεπαρκής
χωρίς γνώση
χωρίς φόβο
χωρίς ίλιγγο
δεν ξέρεις τίποτα απολύτως
τίποτα δεν μπορεί
να γεννηθεί μέσα σου
ούτε καν μια ιδέα
μην προσπαθείς λοιπόν
μάταια
να με πείσεις
πως τάχα
με νιώθεις
είναι πιο έντιμο
το δεν ξέρω
δεν καταλαβαίνω
δεν το φτάνω
όσο και να προσπαθώ
τουλάχιστον
προσπαθείς
κάτι είναι
αυτό
όσο κι αν είναι
τίποτα