15

Τον Αύγουστο
οι δρόμοι
γίνονται 
μακρινοί
ενώ οι μέρες
αισθητά
μικρότερες
είναι κι αυτός
ο απόηχος
ενός ακόμα
καλοκαιριού
που φεύγει
σκέψου το λίγο
ένα καλοκαίρι
απ' τη ζωή
ίσως να είναι κάπως
δραματική
η συνυποδήλωση
αλλά σκέψου
τίποτα
δεν περνά
απαρατήρητο
απ' όσα μας
περιτριγυρίζουν
νομίζουμε πως
οι μέρες
οι ημερομηνίες
οι ώρες
περνάνε έτσι
χωρίς
να νοιάζονται
για το τι θα γράψει
στο βιβλίο
του καθένα
στο φως ενός ήλιου
που δύει
γιατί εγώ κι εσύ
τον βλέπουμε να δύει
θα ήθελα, μα την αλήθεια,
να σκίσω
κάθε σελίδα
να τσακίσω
το πληκτρολόγιο
να βγω έξω
από τις λέξεις
που μερικές φορές λες
γαμώτο μου
θα με υποκαταστήσουν
τα σύμβολα
τα σημεία
μα είναι δυνατόν
να σε αναζητάω
enter space shift;
είναι δυνατόν
να μη μπορώ
να σ΄ έχω
πεζά, ρεαλιστικά
υπαρκτά;
να μη μπορώ
να σου τραγουδάω
ή και να καθόμαστε
απλά αμίλητοι
όχι επειδή
τα έχουμε εξαντλήσει
αλλά έτσι
για να μη χρειάζεται
να εξηγούμε
να περιγράφουμε
να αναλύουμε
κι ενώ αναλύουμε
συμβαίνει αυτό
που τώρα λέω
ένα καλοκαίρι φεύγει
και δεν σε προφταίνω
πάνω που πάω να πω
εντάξει, μαθαίνω
μαζί σου
όπως θα ήτανε
όπως θα έπρεπε
με κακές και καλές στιγμές
όπως οι άνθρωποι
που βλέπω
που παρατηρώ
με την απόσταση
του παρατηρητή
τόσο που φοβάμαι
αυτή τη γαμημένη απόσταση
μη με κάνει
να βλέπω τη ζωή μου
απ' έξω
να μην μπορώ
να τη ζω
όταν ζω
γι' αυτό λέω
μη μ' αφήνεις
μόνο
χάνομαι
δεν βρίσκω τον ειρμό
μου ξετυλίγεται το νήμα
και πρέπει
απ' την αρχή
κάθε φορά
ν' αγωνίζομαι
να ανασάνω
να βγω επάνω
να ζήσω
σαν άνθρωπος
να μην κρυβόμαστε
να έχουμε μια θέση
στο τραπέζι δίπλα δίπλα
να με κοιτάζεις
στα μάτια
και να είμαι
ο τόπος σου
το σπίτι σου
η σκιά και το αίμα σου
ο στεναγμός
και η φωνή
το γέλιο σου
και η σιωπή σου
το χαμόγελο
με τα μάτια
κλειστά
ταξίδια
μέσα στον Αύγουστο
από τη Νέα Κυψέλη
ως τις δικές μας μέρες