Άρωμα

Τον Αύγουστο
τ' άστρα
είναι κάποτε
πιο κοντινά
και γνώριμα
κάθεσαι στην πίσω αυλή
ή στα βότσαλα
της παραλίας
δεν είσαι εδώ
αλλά σε νιώθω
τόσο κοντά
τα φωτεινά
σημάδια
στο σκοτεινό θόλο
αντανακλώνται
πάνω στο μπουκάλι
σκεπάζω
έναν κύκλο
τα μάτια
να μη βλέπω
τα φώτα
της πολιτείας
που ολοένα
βουίζει θορυβεί
κι αυτός ο κόσμος
πάει κι έρχεται
και δεν τον νοιάζει
που εμείς
συντονίζουμε
το σώμα
την αύρα
την ανάμνηση
και τη σκέψη
στ' αυλάκια
του μυαλού
εκατομμύρια
δικά σου σήματα
δεν γίνεται
να μην τ' αναγνωρίσεις
ξέρω ότι
φτάνουν τα μηνύματά μου
και σου γλυκαίνουν
το βλέμμα
όπως όταν
με την κάθε αίσθηση
χορτασμένη
προς στιγμή
τι υπέροχη στιγμή
αφήνεις αυτό το βλέμμα
έτσι να αιωρηθεί
σαν να σε βλέπω τώρα
στο στερέωμα
έπειτα στερεώνεις
αυτά τα μάτια
πάνω μου
και νιώθω
μια τέτοια σιγουριά
ω ναι
βλέπω όλη
την αλήθεια μέσα τους
τη στιγμή εκείνη
τίποτα δε λαθεύει
τίποτα δεν μπορεί
να διεισδύσει
μέσα στο δικό σου
αποσμέτρητο
ω σε ξέρω καλά
τέτοιες στιγμές
ίσως είναι και
το περισσότερο
ό,τι πιο αληθινό
θα μπορέσω
όχι να καταλάβω
αλλά να διαισθανθώ
ποτέ
πιο πολύ
αλίμονο
απ' αυτούς
που δεν μετρούν
ένα βυθό
μέσα απ' τα κύματα
του έρωτα
όταν δυο σώματα
που δόθηκαν
στο ακέραιο
παύοντας
καταργώντας
χρόνο, όριο, τόπο
τώρα δα
ξέρω ότι βλέπεις
ό, τι βλέπω
με τη μυρωδιά σου
κάνω τη φαντασία
να παίζει
μαζί σου
σε φέρνω
όλο και πιο κοντά
παραληρώντας
αγάπη μου
αγάπη μου
το ρούχο σου
γίνεται πανάκι
κι ανοίγομαι
ολοένα φτάνω
προς τα σένα
και νικημένος πια
από την έξαψή σου
γέρνω στο πλάι
αναζητώντας
τα μάτια
και το χαμόγελό σου
που θα γίνουνε
δικά μου
γιατί το θέλω
τόσο
περιμένω
κάτω
απ' τον έναστρο θόλο
κι αποκοιμιέμαι
με το δικό σου άρωμα
δίπλα
στο μαξιλάρι μου