Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έρχεται

Κι όλο έρχεται
μια βροχή
κι όλο δεν έρχεται
πες μου πως θα 'σαι
σήμερα εδώ
και σήμερα και αύριο
και πάντα
για να μπορώ
μες τη βροχή
να τραγουδώ

Μπορώ να είμαι
το φεγγάρι σου
η αύρα
τ' ακροθαλάσσι
όσα δεν έζησες
καρδιά μου
εφηβικά και κρυφά
μικρά ξενύχτια
το καρδιοχτύπι
κι η μορφή
στα όνειρά μου
κι εσύ πάλι μπορείς
να είσαι φως μου
κάτι πιο πάνω
από σκέψη από φωνή
αίσθηση μόνη
και βάλσαμο και πόνος
ό,τι ζητάει μια ζωή
να μη χαθεί
εμείς οι δυο
να είμαστε πάλι
αυτό το ένα
οι δυο μας μόνο
με τα σωστά μας
και τα στραβά
αυτά που κάνουν
τους ανθρώπους
να λένε 'πάμε'
πάμε μαζί
αυτός ο δρόμος
είναι για μας

Κι όλο έρχεται
μια βροχή
κι όλο δεν έρχεται
πες μου πως θα 'σαι
σήμερα εδώ
και σήμερα και αύριο
και πάντα
για να μπορώ
μες τη βροχή
να τραγουδώ

Κι όλο έρχεται
μια βροχή
κι όλο δεν έρχεται
κι εσύ σαν σύννεφο
φυσάς με το βορριά
στο  μπαλκόνι μου
κυλάς κι εγώ σωπαίνω
πάνω στα κάγκελα
μικρή σταλαγματιά


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα