Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Angel

Στο μπαρ
Αngel
ένα μικρό
σχόλιο
για μια
μικρή στιγμή
καθόμασταν
έξω στη μπάρα
πήγα
να πληρώσω
ήμασταν κουρασμένοι
και η "ψημένη"
δυνατή
βγαίνοντας
σε βλέπω
πλάτη
να κάθεσαι
στο σκαμπό
με όλη τη
σαγήνη
του σκισμένου σου
τζιν
στέκομαι
για λίγα δεύτερα
αυτή τη στιγμή
απαθανατίζω
τώρα
όπως και τότε
αυτή η γυναίκα
θα γίνει
απόψε δική μου
νωχελικά ακουμπισμένη
στον πάγκο
κάπου λίγο
χαμένη σε θολές
σκέψεις
το στενό παντελόνι
διαγράφει
το σώμα
επιθυμητό
απόλυτα
στίλβον
γυμνό
μέσα στο ντύμα του
και με πόθο
καθισμένο
στο τυχερό
ψηλό σκαμπό
το πόδι
μέσα στο ψηλοτάκουνο
χωρίς να ασφυκτιά
μα με μια σιγουριά
όμορφα κεκλιμένο
να σκορπά
κύματα
αισθησιασμού
και μη μου λες
πού τα βλέπω
όλα αυτά
στο μπαρ Angel
λίγο πριν τη μία
σηκωθήκαμε
και προχωρήσαμε
αγκαλιασμένοι
ξέρεις
δεν το κάνουμε συχνά
και μου λείπει
έτσι με περισσή
προπέτεια
να δείχνω
στον κόσμο
κοίτα, αυτή η γυναίκα
θα γίνει δική μου
αυτά τα εξαίσια πόδια
θα μ' αγκαλιάζουνε
σε λίγο
και δεν θα θέλω
παρά να τα κρατώ
σφιχτά γύρω μου
και να χαϊδεύω
με άφατη ηδονή
τους αστραγάλους των

Ολοκληρώνοντας και αυτό το άτυπο αφιέρωμα σ' αυτή την ιδιαίτερη μπάντα από τη Στοκχόλμη, με ένα υπέροχο τραγούδι που φέρει έντονα τον απόηχο μιας  Joni Mitchell, ένα sweet bitter slow tempo για όμορφες αναπολήσεις... 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα