Στη θάλασσα

Πού να είσαι
δεν υπάρχουν δρόμοι
για να με χωρέσουν
το μόνο που θέλω
είναι
να βάλω
τ' αθλητικά
να περπατήσω
στα στενά
της Κυψέλης
ν' ανέβω ψηλά
εκεί πάνω
απ' το παλιό σπίτι
δεν ξέρω γιατί
αυτή η ανάβαση
με φέρνει πάντα
πιο κοντά
σε σένα
τι επιμονή
να προσπαθώ
ν' ακολουθήσω ανάποδα
το ρεύμα του χρόνου
λες και μπορώ
πηγαίνοντας αντίστροφα
κάπου ξαφνικά
πίσω από ένα στενό
ή σε μια μικρή πλατεία
να σε δω
να βαδίζεις βιαστικά
με αυτό το χαρακτηριστικό
λίκνισμα
την κίνηση του κεφαλιού
το χαμόγελο
τα λευκά δόντια
τα χείλη μισάνοιχτα
 - ευτυχισμένη πληρότητα
πώς χαίρομαι να σε
κοιτώ αχόρταγα -
νομίζω πως μπαίνοντας
επίμονα
σφήνα στο χρόνο
θα σε ξαναβρώ
στην αρχή
αλλά τι μάταιος
ναρικισισμός
τι ανόητο παιχνίδι
με τη μοίρα
με τις ώρες
τα χρόνια
τους ανθρώπους
που σε τριγυρίζουν
τα φευγαλέα πρόσωπα
που θαμπώνουν
στην ομίχλη
τους επιβάτες
που περνούν
τις προσόψεις των παλιών
πολυκατοικιών
τα σύννεφα που φαίνονται
πιο κοντά
από ψηλά
είναι επικίνδυνα
κι απότομα
στα στενά
μπορεί ξαφνικά
να δεις ξανά
αυτό
που άφησες πίσω
καλύτερα
να κατεβαίνουμε
στη θάλασσα
αυτή δε ζητά
δεν ορίζεται
όλα ξαναγεννιούνται
κάθε στιγμή
μ' ένα νέο φως
εκεί να μείνουμε
στο σπίτι στην παραλία
μια δυο και πάλι μέσα της
λουσμένοι στο φως
αγγίζοντας απαλά
τον ορίζοντα
τον ήλιο που χάνεται γοργά
την τελευταία εντύπωση
της μέρας
έτσι μπορώ
να σ' έχω
μαζί σου
δεν φαντάζομαι
άλλο τρόπο
παρά στα υγρά μάτια σου
ν' αφήνομαι
στη στεριά σου
ν' ανασαίνω βαθιά
το σώμα σου
τα μαλλιά
τ' ακροδάχτυλα
να πίνω
μια θάλασσα
από το στόμα σου
και να γελάω
σαν παιδί
όλα πρώτη φορά
πρώτη γεύση
πρώτο άγγιγμα
ξανά
πρώτο φιλί
ξανά
αν το μπορείς
αυτό
λέγεται

ξαναζω