Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάδος


Εις τον κάδον
ανακυκλώσεως
κατεκριμνήσθην
με έν delete
ήτο μοιραία
αιφνίδια κίνησις
κι έμεινα σέκος
βρε, μπιτ για μπιτ
Ανεπιθύμητος
λάθρα επιβαίνων
όλον κρυπτόμενος
ως γλίσχρος μυς
ως ένα μήνυμα
καλώς κρυμμένον
επορευόμενος
και κατηφής
με το μικρόν σου
κοράσιον δάκτυλον
ένα κομβίον
και όλα νυξ!
κι εγώ μοιραίως
εις το τετράδιον
να μυκτηρίζω
ως ξένος βηξ
Είναι μια έξις
μικρά συνήθεια
μηνυματίζεσθαι
δια κινητού
αλλά η άτεγκτος
δική σου χείρα
την εξαπέστειλεν
εντός λεπτού
ώχου και έστελνον
προς ακροάσεως
σήματα πλείστα
ωσεί καπνού
της υμετέρας
της αντιδράσεως
δεν ηδυνάμην
να έχω νου
Έκτοτε έμεινον
ωσάν το σκύβαλον
που βολοδέρνει
άνευ ζωής
κι από τον κάδον
όπου με έρριψες
μήνυμα στέλλω
απαντοχής
Λάβε με ωσαύτως
από την χείραν
ρίψε με, κρείττον,
εις τον κρημνόν
διότι ο βίος
κατά το ήττον
θέλει εμβαίνειν
άνευ υμών

If  you re feelin sad and lonely, there's a service I can render...call me, τόσο απλό, you just call me...δεν είναι αργά, you just call me, tell me και θα 'ρθω κοντά... 

Παίζουμε και καμιά χαζομαρίτσα, μη μας πάρει ντιπ από κάτω...Τα κορίτσια που λικνίζονται όλο ζωή πίσω θα είναι τώρα στην τρίτη ηλικία...  











Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά