Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάδος


Εις τον κάδον
ανακυκλώσεως
κατεκριμνήσθην
με έν delete
ήτο μοιραία
αιφνίδια κίνησις
κι έμεινα σέκος
βρε, μπιτ για μπιτ
Ανεπιθύμητος
λάθρα επιβαίνων
όλον κρυπτόμενος
ως γλίσχρος μυς
ως ένα μήνυμα
καλώς κρυμμένον
επορευόμενος
και κατηφής
με το μικρόν σου
κοράσιον δάκτυλον
ένα κομβίον
και όλα νυξ!
κι εγώ μοιραίως
εις το τετράδιον
να μυκτηρίζω
ως ξένος βηξ
Είναι μια έξις
μικρά συνήθεια
μηνυματίζεσθαι
δια κινητού
αλλά η άτεγκτος
δική σου χείρα
την εξαπέστειλεν
εντός λεπτού
ώχου και έστελνον
προς ακροάσεως
σήματα πλείστα
ωσεί καπνού
της υμετέρας
της αντιδράσεως
δεν ηδυνάμην
να έχω νου
Έκτοτε έμεινον
ωσάν το σκύβαλον
που βολοδέρνει
άνευ ζωής
κι από τον κάδον
όπου με έρριψες
μήνυμα στέλλω
απαντοχής
Λάβε με ωσαύτως
από την χείραν
ρίψε με, κρείττον,
εις τον κρημνόν
διότι ο βίος
κατά το ήττον
θέλει εμβαίνειν
άνευ υμών

If  you re feelin sad and lonely, there's a service I can render...call me, τόσο απλό, you just call me...δεν είναι αργά, you just call me, tell me και θα 'ρθω κοντά... 

Παίζουμε και καμιά χαζομαρίτσα, μη μας πάρει ντιπ από κάτω...Τα κορίτσια που λικνίζονται όλο ζωή πίσω θα είναι τώρα στην τρίτη ηλικία...  











Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις