όριο

φοβάμαι
να φοβάμαι
μήπως ξεχάσεις
το περίγραμμα
του προσώπου μου
μη γίνω ένα
απρόσωπο τίποτα
και με προσπεράσεις
όπως προσπερνάμε αδιάφορα
παλιές φθαρμένες
αφίσες
θαμπές επιγραφές
θολές εικόνες
φοβάμαι
και ξέρω πως
δεν πρέπει
έχω μείνει πολύ
καιρό εκεί έξω
έγκλειστος
δε θέλω πάλι
ξέρω
πονάω και γω
σωματικά, έντονα
φορτικά
παλεύω
με αυτό
το βράδυ
με τη ζέστη
με τα σεντόνια
που μαζεύονται νευρικά
απελπισμένες
χειρονομίες
θ' ανοίξω το παράθυρο
και θα κολυμπήσω
στο πεζοδρόμιο γυμνός
σε φέρνω στη σκέψη
σε κρατώ
σε νιώθω
τόσο έντονα
που έρχεται ζάλη
πονοκέφαλος
και μια τρέλα
μια παραφορά
πως θα τρέχω
και δεν θα σε φτάνω
πως θα παραμένω καθηλωμένος
πνιγμένος σε ένα δάσος
από φακέλους, αιτήματα
όλοι κάτι ζητούν
όλοι κάτι χρειάζονται
μα αφήστε με
τα χέρια τους αόρατα
και σαν αράχνης διάφανοι ιστοί
μας κρατάνε
αφήστε με
θέλω να πετάξω
να χορέψω
να σε πονέσω
να νιώσω την άγρια
χαρά της ξανά
κατάκτησης
να υποτάξω κάθε σου
επιθυμία
στο κέλευσμα
του παράφορου
να βρεθούμε
στο πάτωμα
όπως άλλοτε
για να υψωθούμε
αστραπιαία
στα πιο
ακραιφνή
χωρίς
να γνωρίζουμε
ποτέ
κανένα
απολύτως
όριο