Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξεκλείδωτα

Η λεηλασία
του χρόνου
πράγματα
που έχουμε ξαναπεί
δυο φλούδες
πεταμένες στο νεροχύτη
ξεχνάω τα ποτήρια
το νερό τρέχει
στα χέρια μου
στα χρόνια μου
στους λαγόνες σου
κυματοειδής κίνηση
ακολουθώ με το βλέμμα
μέχρι που θολώνει
ο ορίζοντας
και πρέπει
να πάρω το δρόμο
να πάψω να γκρινιάζω
να κρύψω το πρόσωπό μου
το μηχανάκι
μπαίνει σφήνα
ανοίγει την πόρτα σου
καρφώνεται στο δωμάτιό σου
μπαίνω σφήνα μέσα σου
βαρέθηκα ν' ακούω
για πράγματα
πιθανόν σημαντικά
σε μια ευτακτοποίητη ζωή
η προθεσμία, ο λογαριασμός
το ποσό
α, κυρίως αυτό
να προσέχει κανείς να μην υπερβεί
το όριο
μην τυχόν και πιστώσει
λίγη παραπάνω συγκίνηση
αίσθηση, γέλιο δάκρυ
πόνο χαρά πείνα δίψα
έρωτα
ανθρώπινα πράγματα
στο λογαριασμό του
εχθές δεν κλείδωσα
την πόρτα
ενδόμυχα
ήσυχα
με ένα ήρεμο πείσμα
περίμενα
πως θα 'ρθεις
όπου να 'ναι
με ένα ανήλικο
παράπονο
ωστόσο
μην το μαλώνεις το παιδί
χάιδεψέ του
το κεφάλι
και δείξε του
το περίγραμμα
των χρωμάτων
την ώρα
που απλώνεται
η δύση
στο κρεβάτι
άμμος, αρμύρα
φιλιά

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα