Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξεκλείδωτα

Η λεηλασία
του χρόνου
πράγματα
που έχουμε ξαναπεί
δυο φλούδες
πεταμένες στο νεροχύτη
ξεχνάω τα ποτήρια
το νερό τρέχει
στα χέρια μου
στα χρόνια μου
στους λαγόνες σου
κυματοειδής κίνηση
ακολουθώ με το βλέμμα
μέχρι που θολώνει
ο ορίζοντας
και πρέπει
να πάρω το δρόμο
να πάψω να γκρινιάζω
να κρύψω το πρόσωπό μου
το μηχανάκι
μπαίνει σφήνα
ανοίγει την πόρτα σου
καρφώνεται στο δωμάτιό σου
μπαίνω σφήνα μέσα σου
βαρέθηκα ν' ακούω
για πράγματα
πιθανόν σημαντικά
σε μια ευτακτοποίητη ζωή
η προθεσμία, ο λογαριασμός
το ποσό
α, κυρίως αυτό
να προσέχει κανείς να μην υπερβεί
το όριο
μην τυχόν και πιστώσει
λίγη παραπάνω συγκίνηση
αίσθηση, γέλιο δάκρυ
πόνο χαρά πείνα δίψα
έρωτα
ανθρώπινα πράγματα
στο λογαριασμό του
εχθές δεν κλείδωσα
την πόρτα
ενδόμυχα
ήσυχα
με ένα ήρεμο πείσμα
περίμενα
πως θα 'ρθεις
όπου να 'ναι
με ένα ανήλικο
παράπονο
ωστόσο
μην το μαλώνεις το παιδί
χάιδεψέ του
το κεφάλι
και δείξε του
το περίγραμμα
των χρωμάτων
την ώρα
που απλώνεται
η δύση
στο κρεβάτι
άμμος, αρμύρα
φιλιά

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά