Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βροχή

Κοίτα λοιπόν
μπορώ
να  είμαι
στην αγκαλιά σου
σημαίνει
υπάρχω
τώρα εδώ
μη μου ζητάς
άλλες αλήθειες
το σώμα μου
είναι ό,τι
αγγίζω
ποθώ
δίνομαι
χάνομαι
στη δίνη του
με κυκλώνει
μια αδιόρατη
καταιγίδα
έξω έβρεχε
τα φανάρια θαμπά
κι εγώ ήρθα
ήθελα τόσο
σε είδα
έγινα το ένα
αυτό που δεν
εξηγείται
χωρίς λόγια
σε πήρα κοντά μου
σχημάτισα μέσα μου
το δικό σου μισό
όλα ήταν τόσο
ακέραια, σωστά
χωρίς προσπάθεια
καμία
μόνο ένα ασίγαστο θέλω
με έφερε εδώ
να με κάνεις
αυτό που ποθώ
να κυλάς μέσα μου
να υποφέρω
ν' αποζητώ
τόσο πολύ
που έχω ανάγκη
να νιώσω
να με κατακλύζει
αυτή η βροχή
το σώμα μου
ολόκληρο
μια καταιγίδα
και κυλάω κυλάω
μαζί σου
στον κύκλο
του νερού
και της φωτιάς
μετά μου έλεγες
για το φεγγάρι
αλλά δεν μπορούσα πια
να το δω
για μένα
δεν υπήρξε
τίποτα πιο αληθινό
απ' αυτή την καταιγίδα
που στην πρόσφερα
όλη δική σου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα