Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

στρεβλό

Η σκοτεινή πλευρά
πράγματα που θέλουμε
να μη δείχνουμε
ο χειρότερος εαυτός
που εμφανίζεται
όταν δεν τον περιμένεις
και δεν είναι
το καλύτερο
ούτε το πιο
κολακευτικό
αλλά υπάρχει
και έρχεται
αναπάντεχα
αυτό που
σε κάνει
να ντρέπεσαι
που σε δείχνει
μικρό
και λίγο
δεν έχει θέση
στην ενηλικιότητα
τι είναι όμως
αυτό
που φοβάσαι
μα αυτό ακριβώς
αυτή την τρέλα
τον παραλογισμό
που οδηγεί πουθενά
ένας φαύλος κύκλος
σαν να προκαλείς
εκούσια
σαν να σέρνεσαι
σε έναν γκρεμό
σαν ένα όνειρο
που θέλεις
να φωνάξεις
και δεν μπορείς
είναι μια αύρα
που περνά
μπροστά μου
και με τυλίγει
δεν τη θέλω
πάρτε την από δω
δεν ζητώ κάτι άλλο
παρά μόνο
να σ' αγαπώ
τότε να με πιστεύεις
και να με παραδέχεσαι
να με βλέπεις
στα μάτια
και να χαίρεσαι
που υπάρχω
στον κόσμο
γιατί
υπάρχεις
και συ
τι νομίζεις
ότι έτσι περνώ
τις μέρες μου
αδιάφορα
νομίζεις ότι
δε σκέφτομαι συνέχεια
πού είσαι
πού είμαι
πότε θα σε δω
υπάρχω, ζω
κινούμαι
και έχω μέσα μου
μια δικιά σου ύλη
αυτά δεν είναι
πράγματα για
τον καθένα
γι αυτό
αγάπησέ με
με όλο σου
το σώμα
και μη φοβάσαι
ό,τι έχω
στο δίνω
μη με κάνεις
και θυμώνω
με ανεπάρκειες
παιδικές και ανόητες
ό,τι έχω
το έχεις
και που θα πει τι
"το έχω"
θα πει
είμαι κυλάω
στο αίμα σου
κι ο στρεβλός σου
τρόπος
ανόητε άνθρωπε
είναι το πιο
οικείο
το πιο δικό μου
γιατί όλα όσα έχεις
είναι δικά μου
δεν το ξέρεις;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα