Εξ όψεως

Ίδια παραλία

στις ίδιες πέτρες

κατέβηκα 

απ' τα ίδια σκαλιά

κάθισα στο ίδιο σημείο

κολύμπησα

την ίδια διαδρομή

κι όλα

ήταν άλλο

τίποτα όπως τ' αφήσαμε

έψαχνα να βρω

τα χτεσινά 

αποτυπώματα

πόσο ύπουλα 

δουλεύει ο χρόνος

τη μια 

κάθεσαι 

και βλέπεις 

τη θάλασσα

να ιριδίζει

στο φως που δύει

στο χέρι σου

πάλλεται η ζωή

ακουμπώ το δέρμα σου

ανιχνεύω τις καμπύλες

γιατί με κοιτάς;

γιατί ξέρω πως αύριο

θα 'ρθω 

και θα σε αναζητώ

θα βλέπω

κάποια που σου μοιάζει

και δεν θα είσαι 

θα περπατήσω

στις πέτρες 

και δεν θα σε βλέπω

το σίγουρο βήμα σου

το στιβαρό σου πέλμα

θα  βουτάω, αναπνοή, 

ένα δύο τρία, αναπνοή

και δεν θα ξεμακραίνεις 

πιο μέσα

θα τσακίζομαι 

στα ίδια κοφτερά βράχια

και δεν θα με τραβήξεις

μακριά απ' αυτά

γιατί ξέρεις, αγάπη μου,

πώς να μη μ' αφήνεις

να πέφτω 

σε κακοτοπιές

κι όμως, εσύ

με καθοδηγείς

σ' ακολουθώ 

μ' όλη τη βεβαιότητα

του ταξιδιώτη

που ακολουθεί

τον οδηγό του

στο νέο τόπο

κι όσο ξανοίγεσαι

θέλω τόσο μα τόσο

να μπορώ

να σε φτάσω

σε παρακολουθώ

με το βλέμμα

φοβάμαι σαν παιδί

και παρακαλώ

να γυρίσεις έξω,

όπως όταν παιδί, στ' αλήθεια,

περίμενα το βράδυ

ν' ακούσω το κλειδί

στην εξώπορτα

τα βήματα στη σκάλα

για να επιστρέψω

με ασφάλεια στον ύπνο

ξαναγυρνάω και γω

πολλές φορές 

στο παιδικό δωμάτιο

όπως και συ

στο περίκλειστο σπίτι 

με την αυλή από μέσα

είναι αυτή η αυλή

που αναζητάμε

ένα φως στο δωμάτιο

για να μη φοβάται

το παιδί

ένα μικρό φως 

να διώχνει πέρα

το κακό

πας τόσο μέσα

πώς θ' ακολουθήσω;

πώς θα κοιμηθώ πάλι απόψε;

τα σεντόνια 

δεν τα έστρωσα

φοβάμαι

μη διαχυθεί 

το άρωμά σου

ωστόσο, βλέποντας

τα σημάδια μας

μπορώ να είμαι 

πιο σίγουρος

για τις μέρες 

που θα 'ρθουνε

πως, τελικά,

όσο κι αν δε φαίνεται

εκ πρώτης όψεως

η κυρία μένει

απλά εδώ