Φωλιά

Θα κυλιστώ

στο πάτωμα

μαζί με τα κουρέλια

μαζί με τη γάτα μου

θα κυνηγάω 

το σκοτάδι

μήπως και βρω 

εδώ κάτι

κάτι δικό σου

που το χρειάζομαι

απλώνομαι 

στο κρεβάτι

και περισσεύω 

από παντού

όλα θα τα κλείσω

κι η μουσική 

θα είναι βάσανο

πάλι θα καπνίσω

και θα ζητάω 

στον ύπνο βάλσαμο

αυτό δεν θέλω 

μονάχα να το ξέρεις

κάποια βράδια 

είναι πιο δύσκολα

ζεστά, μοναχικά

και οι φωνές 

απ' έξω λένε

πως ο κόσμος 

εκεί υπάρχει 

αλλά εδώ στέκεται 

ο χρόνος

σαν τη σκόνη

στο γραφείο

στο πάτωμα τα βιβλία

η κιθάρα στη γωνία

δίπλα 

απ΄ το ποδήλατο

που μου χες πάρει

στα γενέθλια

ένα βράδυ

στη Γλυφάδα

μ' αρέσει 

να τα θυμάμαι

μα δεν μ'  αρέσει 

που μου λείπεις

τόσο που κι όταν 

εδώ είσαι

κάποιες φορές

ξέρω, 

σωπαίνω

νιώθοντας 

το βάρος 

της άλλης μέρας

πριν καν να έρθει

νομίζω 

ότι σου έχω κολλήσει

αυτό το ζόρι

να έρθουν 

πάλι οι άλλες οι μέρες

να πονάω

από την έξαψη

και όλ' αυτό

να είναι η αγάπη

όλα μαζί

αλλά και χώρια

ένα πιάτο 

ένα κουτάλι

ένα ποτήρι

και μια μποτίλια

δυο χείλια

ένα σώμα

που με ρουφάει

ολοδικό του

που βυθίζομαι

με ζάλη

κι όλο ανεβαίνω

και μένω μέσα του

κατακτώντας

όλο αυτό 

το ένα το μεγάλο

και το άπειρο

που προσπαθώ 

να ερμηνεύσω

κι όλο ζητάει 

και λέει: αύριο

δε θέλω 

να με αφήσεις

ποτέ 

να μην το φτάσω

μόνο να τρέχω

να προφτάσω

μη μου φύγει

και το χάσω

τίποτ' άλλο δεν υπάρχει 

μόνο το χέρι σου

που μ' ακουμπάει

γυρίζω 

στο πλευρό

κι είναι η ανάσα σου 

στο προσκεφάλι 

όσα ζητάω

μόνο που πάλι 

να, κοίτα. ξημερώνει

θα πάρουμε το δρόμο

θα φιληθούμε στα πεταχτά

και θα πετάξουμε 

στη μέρα

κάνοντας κύκλους

σαν τα πουλιά

που ας τους χαλάνε

ξανά τη στήνουν

τη φωλιά 

κάθε φορά

με το ίδιο πείσμα

τόση αγάπη

τόση ελπίδα

τόση ζωή

ζωή μου

εσύ

εδώ εσύ