Δεν πρέπει

Δεν πρέπει
να γράφουμε
παρά μόνο
αφού
έχει χορτασθεί
κάθε αίσθηση
όταν η ανάσα
επανέρχεται κανονικά
και καταπίνουμε βαθιά
το λιγοστό αέρα
όταν με αργές κινήσεις
τα σώματα
συμπίπτουν στον ίδιο
κοινό χρόνο
όταν κοιτάζω
από τόσο κοντά
που το βλέμμα θολώνει
αλλά δεν με πειράζει
γιατί ξέρω
είσαι εκεί
πότε θα έρθεις
να με ξυπνήσεις
να με αφουγκραστείς
να σκύψεις μέσα μου
να σε πιάσω
να πονέσουμε
γλυκά
να χαθούμε
στο δικό μας άπειρο
εμείς οι πεπερασμένοι
δεν χωράμε
προσπαθούμε
προσπαθούμε
και να που φτάνουμε
λίγο παραπέρα
λίγο καλύτερα
με το στόμα
με τα χέρια
ανεβαίνουμε
κάποια βράδια
λίγο ψηλώνουμε
και λες
να, όλα είναι καλά καμωμένα
τα πιάτα στο τραπέζι
το ποτήρι
κι  ένα δέντρο
στην αυλή
η γάτα μπερδεύεται
στα πόδια μας
μόνο που
καμιά φορά
σκοντάφτει
ο καιρός
έρχεται φεύγει
έρχεσαι φεύγεις
στη  δουλειά
στ' αυτοκίνητο
με νευρικό γκάζι
σ' ακολουθώ
και σε προφταίνω
δεν πρέπει
να γράφουμε
παρά μόνον
όταν κάθε αίσθηση
έχει χαυνωθεί γλυκά
και χαμογελάς
στο σκοτάδι
με τα λευκά σου δόντια
και τα μάτια κλειστά
γι' αυτό λέω
το περισσότερο
πρέπει να ζούμε
και λιγότερο
να γράφουμε