Σπίτι

Φορούσες

πουκάμισο ανοιχτό

ένα κάπως μπεζ

με πουά

θα μπορούσε 

να ήταν και δικό μου

και είπες κάτι

δεν έχει σημασία τι

αλλά με 

το δικό σου τρόπο

και με πιάνεις

με φιλάς

σαν να μου 'λεγες

έλα εδώ 

είσαι δικός σου

μόνο για μένα

γιατί 

να μη μπορώ 

να σ΄έχω

να σε δείχνω

να μη διστάζω

να σε φιλάω

όταν θέλω 

να σ' έχω

όπως εγώ θέλω

την άλλη στιγμή

καθώς όνειρο 

και πραγματικότητα

διαδέχονται το ένα

το άλλο

είμαστε εκεί 

βράδυ ζεστό

εμείς ακόμα

πιο  ζεστοί  

να κοιταζόμαστε

χωρίς ν' αγγίζουμε

να βλέπω

τάχα αδιάφορα

τα γυμνά σου πόδια

τα ίδια αυτά

που γύρω μου

πλέκονται

με αιχμαλωτίζουν

δίνομαι

ορμητικά

με το σώμα 

και την ψυχή

μια ενότητα

στο απόλυτο

χωρίς όριο

κανένα

κάνε με δικό σου

πάρε μου

άσε με 

να κατοικώ 

όλη την ουσία σου

όλο το περιεχόμενο 

ν' ανακαλύπτω

εκστατικός 

κάθε φορά

και πιο βαθιά

αυτό είναι λοιπόν

το αέναο 

να μη φτάνεις ποτέ

να  μην είναι αρκετό

να δίνεις

και να δίνεις

και  συνεχώς να χρωστάς

στον έρωτα

για τούτο,λέω, 

ένα σπίτι 

δεν είναι οι τοίχοι

δεν είναι τα λιγοστά

έπιπλα

εδώ καθόμασταν

εδώ δειπνούσαμε

εδώ αγκαλιαζόμασταν

αυτά όλα

δεν μπαίνουν σε κούτες

διαχέονται

αφήνουν την οσμή τους

σπερματικά

η ιστορία

έχει φως, σκοτάδι, 

ζέστη, σκόνη

κρύο

και  πολλά σκεπάσματα

τα ρούχα 

πεταμένα

καλλυντικά στο μπάνιο

θα ζεστάνω νερό

όχι, πήγαινε εσύ πρώτος

έτσι φτιάχτηκε 

αυτό το σπίτι

γι' αυτό και 

τ' αφήνω με δάκρυα

- μα πότε πρόλαβες κιόλας - 

η ζωή 

η ζωή, ευτυχώς, πρόλαβε

τα δύσκολα βράδια

που σκοτείνιαζε νωρίς

το λιγοστό φως

Παρασκευή βράδυ

έρχομαι, 

πότε;

σε λίγο

να μείνουμε

να βγούμε

να γυρίσουμε

αγκαλιασμένοι

ή κρατώντας το χέρι

πράγματα συνηθισμένα

ένα σπίτι

που γίνεται

τόπος

ο χρόνος μας

οι συντεταγμένες μας

οι γραμμές μας

ενώνονται

το σπίτι αυτό

έγινε

γιατί πολύ

σ' αγάπησα

και με αγάπησες

εδώ

Η ζωή θέλει και σοβαρότητα και τρέλα...Διάολε, περνάνε τα χρόνια και αυτό που θέλεις είναι να έχεις στο πλάι έναν άνθρωπο, να μπορείς να δίνεσαι,να ακουμπάς με εμπιστοσύνη αλλά και να δίνεις το χέρι, την καρδιά, το συναίσθημα αφειδώλευτα...