Χρόνος

Περιμένω
μ' αγωνία
το κουδούνι να χτυπήσει
δεν έρχεται κανείς
μένω εδώ
στον πρώτο όροφο
μαζί μ' αυτούς
που δεν θέλω να ξέρω
θα δειπνήσω μόνος
δεν θα μ' ενοχλήσει κανείς
τα τηλέφωνα δεν απαντούν
οι γραμμές τεθλασμένες
ακούω τις φωνές του κόσμου
και δεν μ' αγγίζει τίποτα
δεν αντέχω ούτε τη γάτα
δεν μπορώ αυτή
την αυτάρκειά της
οι μέρες της περνούν
με ένα τίποτα
έχεις εμένα
άσε με
να υπάρχω απλά
στο πλάι σου
δεν ζήτησα κάτι
πέρα απ' αυτό
το ξέρω πως
δεν αρκεί
η ζωή ζητά
αυτά τα λίγα
πράγματα
ένας καναπές
δυο καρέκλες
ένα κρεβάτι
έχω μάθει
να πορεύομαι
με το λίγο
μόνο το δικό σου
γεμίζει το σπίτι
τη ζωή μου
που αλλιώς θα ήταν
επανάληψη στείρα
ναι, είναι αυτά
που ο πολύς ο κόσμος
τα έχει
και, αλίμονο,
τα βλέπει τόσο
δεδομένα
δεν αναγνωρίζει
την πολύτιμη ύλη
σε ένα άγγιγμα
σε ένα βλέμμα
πλάι σου
γίνομαι
ό,τι περισσότερο
μπορώ
ξέρω πως μπορώ
και παραπάνω
βήμα βήμα
δύσκολα, ναι,
όχι δεδομένα
όχι στερεότυπα
κι ας επαναλαμβάνομαι
κι ας προσπαθώ
να αρθώ
στα δυσθεώρητα ύψη
του έρωτα
όμορφα χρόνια μου
που ήρθατε
όταν δεν σας περίμενα πια
θα σας κρατήσω
θα σφίξω στα χέρια
την κάθε βραδιά
όλα τα τετριμμένα
θα τα σφίξω τόσο
που φοβάμαι
να μην τα συνθλίψω
να μη σου φορτώσω
μια θλίψη
που δεν σου αρμόζει
όχι δεν σου ταιριάζουν
τα στενάχωρα
κι ας τα φόρεσες κάποτε
σαν ρούχο δανεικό
θα τα σκίζω ένα ένα
τα παλιά σου φορέματα
να βγαίνεις στον κόσμο
με όλο σου το σώμα
μόνο με χαμόγελο
και δυνατή φωνή
κι εγώ να βλέπω
και να χαίρομαι
κρυφά
να λέω
αυτό είναι
το δικό σου σχήμα
που έψαξα μ' επιμονή
και το βρήκα
αυτό που το 'χες
πεταμένο
άγνωστο λησμονημένο
λεηλατημένο
μα δεν λησμονά
ο χρόνος
έρχεται
και μας φανερώνει
έναν νέο ορίζοντα
μια διαυγή άνοιξη
ένα βράδυ με ιδρώτα
μισάνοιχτα χείλη
και τόσο πόθο
που καμιά φορά
μεστώνει τόσο
και δεν μπορεί
να λυτρωθεί
μα είν' εύκολο
να σ' αγαπώ
άσε με
να υπάρχω
αγαπώντας σε
και θέλοντάς σε
τόσο που καμιά φορά
να μην μπορώ
να σε φτάσω
μα γι' αυτό
θα μείνω
έχω μια ζωή
ένα σκοπό
να σε φτάνω
να γκρεμίζομαι
και πάλι
να σηκώνομαι
και να γίνομαι
ο δικός σου
πρωτοφανέρωτος
χρόνος