Το παγωτό

Το παγωτό
στην κατάψυξη
το άνοιξα
με το κουτάλι
στα χείλη μου
δεν κατάλαβα
μήτε γεύση
μήτε άρωμα
άγευστα
μοναχικά βράδια
και οι γείτονες
να φωνάζουν
τα παιδιά
να συλλαβίζουν
πήρα το δρόμο
κι έτρεχα
χωρίς να θέλω
τι να προφτάσω
κι εγώ δεν ξέρω
και πού να πάω
στην ίδια ακτή
στα ίδια βράχια
εκεί που μάτωσα
τότε μαζί σου
τώρα προσέχω
να μη χτυπήσω
και κολυμπάω
σαν να με βλέπεις
σαν να 'σαι δίπλα
σ' ακολουθώ
κι έχω ένα θάρρος
όσο ποτέ
μια βεβαιότητα
που όχι τώρα
δεν την απέκτησα
στα ξαφνικά
γιατί όλα γίνονται
μέσα στο χρόνο τους
οι μέρες φεύγουν
κι εμείς κυλάμε
απλά εντός τους
στο ρυθμό τους
παραδινόμαστε
με τα κορμιά μας
σας μετρονόμους
το παγωτό
δεν υπακούει
σ' αυτό το χρόνο
που τον ορίζουνε
τα γεγονότα
που συμβαίνουνε
χωρίς εμένα
χωρίς εσένα
αλλά με το ίδιο
αυτό το πάθος
θα σε πω
με τ' όνομά σου
και θα φωνάζω
για να μ΄ ακούσεις
γι' αυτό και μένω
τώρα ψηλά
για να βγαίνω
αυτά τα βράδια
και να καρφώνω
τον ορίζοντα
με τη δική σου
επιθυμία
και να σε νιώθω
έτσι κοντά
σε μια ευθεία
κατά τη θάλασσα
που αγαπήσαμε
όσο κανείς