Διάφανα

βγήκες έξω
μετά
περιπλανήθηκες
και τι είδες;
πες μου, τι είδες;
που ήσουν
τόσον καιρό
ω είναι πολύς
ο καιρός
γι΄αυτό και
μια μέρα μόνο
μπορεί να είναι
πολύ
πάρα πολύ
για τούτο
και δεν μπορώ
αυτό το σπίτι
δεν με κρατά
μόνο του
δεν έχει τίποτα
να δώσει
έχει μόνο
ό,τι αφήνεις
καταλαβαίνεις τώρα
γιατί
θέλω πάντα
να αφήνεις
κάτι
να μένει πίσω
ένα δικό σου
απτό,
έντονο
να έχει το σχήμα
τη μυρωδιά
τη θαλπωρή σου
να ξέρω ότι
θα το βρω
μέσα στα δικά μου
τόσο που πια
να μην υπάρχει
δικό σου
και δικό μου
τόσο που να λέμε
να, εδώ
ανασαίνουν
τα δικά μας πράματα
στο μικρό αυτό χώρο
υπάρχει ένας
παράλληλος χρόνος
συστέλλεται
και διαστέλλεται
κάνει τον κόσμο
γνώριμο
οικείο
φιλικό
να μη χρειάζεται
να λέμε πολλά
ή και τίποτα
όπως όταν
ταυτόχρονα
αρπάζουμε το κινητό
αρπάζουμε μια λέξη
μιαν εντύπωση
μια γραμμή
στο σώμα
μια τόση δα κίνηση
ή πάλι
και μια τρικυμία
πάρε μου
δώσε μου
κάνε με
ό,τι είμαι
δικό σου
ακριβό
πολύτιμο
αλλά και καθημερινό
μοναδικό
μέσα στην απλότητα
των αληθινών
πραγμάτων
που γίνονται δυνατά
όταν εσύ κι εγώ
όταν εμείς
καλή νύχτα
αγάπη μου
αύριο
το ίδιο
και περισσότερο
με προσμονή
με λαχτάρα
αθώα
παιδικά
διάφανα
σαν το κρυστάλλινο φως
μετά τη βροχή