Το βλέμμα

Όταν δεν υπάρχει χώρος
λέξεις, ρήματα, νοήματα
άκυρα
ρητά και άρρητα
μόνο αυτά
τα βαθιά μάτια
δεν λαθεύουν ποτέ
ούτε γαλάζιο βαθύ
που σε αποκοιμίζει
ούτε μαύρο
που σε παρασέρνει
σε βυθό
ούτε καστανό
που περνά
σαρώνοντας το φως
αδιάφορα
ένα γλυκό
σαν το μέλι
κι απαλό
σαν χάδι
ό,τι δεν μου είπες
το έλιωσες
πάνω μου
απλώθηκε μια αύρα
κι έμεινα εκεί
παραδομένος γλυκά
ήταν αγκαλιά
ήταν φιλί
ήταν το πιο μεστό
σε θέλω
το είδα μπροστά μου
το νιωσα μέσα μου
τόσο επιτακτικά
τόσο επώδυνα γλυκά
που να θέλω
να γυρίσω πίσω
που όσα και να σου φωνάξω
σ' αγαπώ
δεν μπορούν να φτάσουν
αυτό που μου δείχνουν
μόνο να
να μπορούσα
αυτή τη θλιμμένη
φάλτσα νότα
να μπορούσα
να τη διαγράψω
από μέσα τους
να μη φοράς
αυτό το παλιό ρούχο
που σε βαραίνει
να γυρίσεις μία μέρα
καθαρή και διάφανη
χωρίς καμία σκιά
με καθαρό μόνο
φως
το δικό σου φως
που το βαραίνει
μια σκιά
μια ανείπωτη σκιά
ποιος εγώ
μικρός
και αδύναμος
να  μπορώ λέει
να τη σβήσω
οριστικά
και να μπορούμε μετά
να γελάσουμε
όπως ποτέ
και να ξυπνάμε λέει
αγκαλιά
όχι μόνο
στα όνειρα
στο ίδιο όνειρο
στο ίδιο δωμάτιο
στα ίδια σεντόνια
να μη μας νικάνε πια
οι φόβοι
να υπάρχουμε
νέοι και με νέο βλέμμα
αυτό ακριβώς που είδα
απόψε
και θέλω
να το ξαναδώ
και αύριο
και κάθε ξημέρωμα