Δικά μου

Το φόρεμά σου
το μαύρο
που έχω στη ντουλάπα μου
αγκαλιάζω και φιλώ
κι αυτό είναι κάτι
καινούριο
κι αυτό είναι
κάτι ακόμα
που στο χρωστώ
δεν θα στο δώσω πίσω
θα μείνει εδώ
στην κρεμάστρα
θα χορεύω
μέσα στη νύχτα
με την εικόνα του
διαγράφεσαι
μέσα απ' αυτό
μέσα απ' το ύφασμα
νιώθω
να σ' αγγίζω
μην το φορέσεις
ποτέ
άστο εδώ
να μην ξεχνώ ποτέ
ότι κι αυτό
σου το χρωστώ
είναι δικό μου πια
και θέλω
να σε βλέπω
έτσι όπως είσαι
το φουστάνι σου
με τυλίγει
με σκεπάζεις
γίνεσαι πάνω μου
ένα
κλείνεις τα μάτια
με κυριεύει
ένας πόθος
που δεν είναι τυφλός
έχει χρώμα, δέρμα
και άρωμα
σταγόνες έρωτα
κατακλύζουν
το στέρνο μου
αφήνομαι
σε σένα
μπορώ θέλω
και γίνομαι
το στόμα σου
ό,τι γεύεσαι
και αγγίζεις
παραλύω
παραληρώ
κι έπειτα
ανεβαίνω
στην κορφή
αυτής της αίσθησης
για μια στιγμή
που διαρκεί
όσο τίποτα
παύω να υπάρχω
έξω και πέρα
από σένα
η αναπνοή μου
κόβεται
γίνομαι ο χρόνος σου
ο άχρονος
διαχέομαι παντού
μέσα σου
η ουσία μου
διαλύεται
στο αίμα σου
έτσι μ' έχεις
ως το πιο μικρό
αγγείο
μέχρι τ' ακροδάχτυλα
που αγαπώ
κι είναι όλα
δικά μου
όλο μου
το θέλω
εσύ