Μυστήριο

Ο χρόνος
αυτή η πληγή
ο αδυσώπητος
φίλος
ο εχθρός
το μέσα
που μας τρώει
σπαράζοντας
το μυαλό
και το σώμα
πέρασα από πάνω σου
και δε σ' ένιωσα
εμείς
το δωμάτιο
μέσα σ' αυτά
τα λίγα τετραγωνικά
χωρά
όλη η ανάσα μας
κι όμως,
δεν σε χόρτασα
στο στόμα μου
κράτησα
τη γεύση σου
ως το πρωί
ξύπνησα
κι ήσουν εδώ
η νύχτα θα πρεπε
να είναι μεγαλύτερη
σ' άκουγα
το βράδυ
κι ευχόμουν
η άλλη μέρα
να σε βρει
και πάλι κοντά μου
όπως τότε
που κρύωνες
και προσπαθούσα
να σε ζεστάνω
με όλο μου το κορμί
να εκτείνεται επάνω σου
ως το πιο απειροελάχιστο
κύτταρο προσπαθώντας
να εισχωρήσω
δεν σ' έχω εδώ
παρηγοριέμαι με πράγματα
τίποτα δεν είναι ανόητο
α, μην το λες αυτό
τα πράγματα έχουν
να πουν κάθε φορά
μια μικρή ιστορία
ένα λεκές
ένα ρούχο στο συρτάρι
το γαλάκτωμα
τα βήματα, οι πατημασιές
τ' αποτυπώματά σου
παντού μέσα μου
όλα χαραγμένα
απ' τα δικά σου χείλη
που θέλουν να με
απομυζήσουν ώσπου
να μείνω μόνον
μια μικρή σταγόνα
που στάζει στο σαγόνι
ακολουθεί την καμπύλη
του λαιμού
κρύβεται στο στήθος σου
και καταλήγει
σπαρταρώντας ζωή
κύματα
το καύμα της ύπαρξης
που ψηλαφώ με
τα δάχτυλα
γεύομαι
πίνω φωτιά
καίγομαι βυθίζομαι
στα άδυτα μυστικά σου
μήπως και μπορέσω
ίσως
να μεταλάβω
τα πιο μύχια
δικά σου
θα το ζητώ αυτό
και τώρα
και αύριο
με μάτια
κλειστά
ευλαβικά
κι ανίερα
ποθώντας
να φτάσω
στο τέρμα σου
όχι,
μη μ' αφήσεις
ποτέ
ν' ανακαλύψω
αυτό
το μυστήριο