Αέναος

Ξυπνώ
δεν είμαι μόνος
είσαι κοντά μου
όπου βρεθώ
λέω
δεν είν' οι μέρες
μόνες κι άδειες
τα πράγματά σου
φυλάω
στο συρτάρι
κι αναζητώ
το άγγιγμά σου
σε όλα
τη μυρωδιά σου
παντού
είσαι διάχυτη
τόσο
επάνω μου
στο σώμα
στα μαλλιά
η δική μου ιστορία
δε λέγεται
ούτε με λόγια
ούτε με ήχο
μόνο με τα μικρά
αδρά σου χέρια
κάθε φορά
ξαναγίνεται
το πιο δικό μου
αληθινό
και πονάω
και ζητάω
ακολουθώ
τα βήματά σου
γελάω, κλαίω
στη σκέψη μου
σε φέρνω
σου μιλάω
τις νύχτες
και ξέρω
πως μ' ακούς
είσαι εκεί
κι όμως σε νιώθω
και ποθώ
να σ' αγκαλιάζω
στο σκοτάδι
όταν πια
είμαι ολότελα
δικός σου
εσύ που ξέρεις
πώς να με κάνεις
να νιώθω
αυτό το ένα
ολόκληρο
αυτό
που πάντα ήμουν
αλλά δεν το 'ξερα
γιατί δεν σ' είχα
τι πάει να πει
αλήθεια, έχω,
θα πει
πως είμαι
αυτό που είμαι
γιατί εσύ
έτσι μέσα σου
καθώς με κλείνεις
σφιχτά
δυνατά
άφησέ με
έτσι να ζω
να χάνομαι
να πεθαίνω
να ξαναβγαίνω
να σβήνω
και να ανάβω
ν' ανασαίνεις
με αγωνία
να σ' ακούω
και να πρέπει
απ' την αρχή
να ξαναρχίζω
να σε φτάνω
αέναος