Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Take me

Take me
won't you take me
in with you
it's so lonely here
and I can't get through
Πάρε με
μαζί σου πάρε με
ξανά
δεν υπάρχει εδώ κανείς
σε σένα η σκέψη μου
γυρνά
lead me
to your loving
endless time
in my dreams I spell
the obsession
of my heart
φίλα με
στ' όνειρό σου θα 'μαι
εγώ
ό,τι άλλο απλά θα ζει
γιατί εσύ θα είσαι
εδώ

And when the day
will blossom
then you can tell it
by my smile
everything fades away
unless you hold me for a while
Και το πρωί ξανά
θ' ανθίσει η μέρα στο κορμί
αρκεί να με κρατάς
και θα 'χουν όλα αφορμή

Take me
to your intimidating
spell
to the bewildered sweetness
of your coressing sparkling
well
Κράτα με
απ' την πηγή σου
για να πιω
απ' το γλυκό σου άγριο
που ημερώνει ό,τι
κι αν πω
Fool me
if only fools can feel
those words
I am only keen on your smile
oblivient thoughts like flying birds
Κάνε με
σαν το παιδί που όλο ξεχνά
με το χαμόγελό σου ζω
κι ένα τραγούδι λέω ξανά

And when the day
will blossom
then you can tell it
by my smile
everything fades away
unless you hold me for a while
Και το πρωί ξανά
θ' ανθίσει η μέρα στο κορμί
αρκεί να με κρατάς
και θα 'χουν όλα αφορμή



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά