Σε θέλω

Δεν ξέρω
πώς να το πω
κάποτε
τα πιο απλά πράγματα
δύσκολα ταιριάζουν
με τις κατάλληλες λέξεις
στην περίπτωση αυτή
είναι προτιμότερο
να καταφεύγει κανείς
σε κοινοτοπίες, όπως,
όταν καθόμαστε
στο μικρό τραπέζι
ή στρώνουμε
το καθαρό φρεσκοπλυμένο
σεντόνι
που απ' τα χέρια σου
σαν να πήρε κι αυτό
καινούρια ζωή
όταν κάνουμε
το μικρό η μεγάλο μας
περίπατο
και γυρνάμε πίσω
το χρόνο
στα Πατήσια
στην Κυψέλη
στα παιδικά μας κι εφηβικά
καλοκαίρια
τότε που βιαζόμασταν ανόητα
να περάσει ο χρόνος
όταν λοιπόν βαδίζουμε
κρατώντας το χέρι
δεν ξέρω ποια εικόνα
πιο όμορφη μπορεί
κανείς να ζήσει ζωντανά
στα στενά
στις ανηφόρες
εκεί που ο ουρανός
κερδίζει μπόι
κι οι καρδιές ψηλώνουνε
τις νύχτες τις ζεστές
εκεί νομίζω ότι
όπου να 'ναι
να θα πετάξουμε
θ' ανέβουμε με τη μία
σ' έναν μικρό λόφο
κι όλα θα είναι
σαν να ξαναγράφονται
σε μια ακουαρέλα
με χρώματα παλ
σαν τις παλιές Κόντακ
που έχουμε ξεχάσει πια
σε συρτάρια κλειστά από καιρό
κάτι τέτοιες στιγμές
με λίγη κούραση
και μ΄ ένα γλυκό βάρος
στο στήθος
όχι ανάμνηση
αλλά, να,
σαν να 'χεις
μια δεύτερη ευκαιρία
τώρα, εδώ
μπροστά στα πόδια σου
που θέλω να ψηλαφίζω
για να κερδίζω σε φως
για να σε μετρώ
και να σε χωράω
ολόκληρη μέσα μου
απ' το ακρότατο όριο
μέχρι που να μπορώ
να σε ξαναβλέπω απόψε
και τ' άλλα βράδια μας
να γίνεσαι κοριτσάκι
γιατί αλήθεια
ο χρόνος σου
δεν είναι δικός σου
γι' αυτό και δεν θυμάσαι
παρά αποσπάσματα
αλλά η ζωή κομμάτι κομμάτι
ενώνεται
και ξαφνικά
μια βραδιά στη Φωκίωνος
όλα τα φώτα, δες, ανάβουν πάλι
τίποτα δεν είναι όπως πρώτα
τίποτα παρά το δικό σου βλέμμα
που αγκαλιάζει
το πριν και το τώρα
κι ένα δάκρυ
που λέει και δε λέει
να κυλήσει
γίνεται μετά
όταν αγκαλιαζόμαστε
το πιο αληθινό
το πιο ουράνιο κι επίγειο
το πιο δικό σου απ' όλα
σε θέλω...