Πλάγιοι τρόποι

Το ξέρω
θα 'ρθει μια μέρα
που θα μπορώ
να βαδίζω δίπλα σου
θα σου κρατώ
το χέρι
ξέρεις, αυτά που είναι
τόσο κοινότοπα
για τον κόσμο
αυτά τα πράγματα
που περνάνε
ανεπαίσθητα
μέσα σε απλά
καθημερινά σχήματα
μια τόση δα κίνηση
μια μικρή κατάκτηση
είμαι δίπλα σου
τα μάτια μου
αγγίζουν τη σκιά σου
σε βλέπω
να με διαπερνάς
μ' αυτό το βλέμμα
ίσα μέσα
στην καρδιά μου
να με ζεσταίνεις τόσο
όσο δεν μπορώ
να σε αγγίξω
και το μαρτύριο αυτό
να είναι και ευλογία
να χρειάζεται
να βρεις χίλιους δυο τρόπους
για να υπονοήσεις
αυτό το διάτορο, σιωπηλό
σ' αγαπώ
κι έτσι
να μην έχει τέλος ποτέ
που να μην πεις, κοίτα,
έφτασα
να ο προορισμός
χαράζοντας
κάθε φορά
μια νέα αφετηρία
ψάχνοντας διαρκώς
νέους δρόμους
που να σε φέρουν
κοντά μου
ναι, πόσο θα το ήθελα
να μην υπάρχει
τίποτα
κανένα όριο
τι είναι δα, ένα άγγιγμα
οι άνθρωποι
συχνά το ξεχνάνε αυτό
με τρελαίνει
που όσοι μπορούν
δεν το ζητάνε
δεν το δίνουν
χωρίς να τους το ζητούν
γι' αυτό
θα ψάχνω τρόπους
να μπαίνω κατευθείαν
μέσα στην ψυχή σου
και κανείς να μην
παίρνει είδηση
πόσο απέραντη αγάπη
υπάρχει εδώ,
αυτά που ο κόσμος χλευάζει,
κι έτσι να πλημμυρίζει
η καρδιά μου
ανυπομονησία
προσμονή
που δε μου φτάνει
τόσο
μια μέρα
δύο μέρες
μα τι λες;
να έχω άλλη μια ζωή
μπροστά μου
αν μπορώ
και πάλι
δεν θα σ' έχω χορτάσει
θα πει
πως θα σε βλέπω
να περνάς
κι η καρδιά μου
θα πετά το ίδιο
και θα μετράω
ένα ένα
τα φιλιά
στο λαιμό σου
στο στήθος που προβάλλει
απ' τ' ανοιχτό πουκάμισο
με φιλιά να σου στρώνω
τις νύχτες σου
εγώ, αντάξιός σου
να μπορώ να είμαι
μη νομίζεις  κι εγώ
παίρνω
απ' αυτό το φως
στα μάτια τα μελιά
λιώνω, βυθίζομαι
χάνομαι κι ανασύρω
ένα νέο ολοδικό μου
ουρανό
που ανακάλυψα
πως υπάρχει
μέσα τους
και σ' αυτόν
ποθώ,
μα την αλήθεια,
να κολυμπήσω
σαν το βρέφος
μέσα στη μήτρα
του χρόνου
μέχρι που να μην
υπάρχει λέω, λες,
αλλά είμαι εσύ