Να σε φτάσω

Δεν είναι                    
η απόσταση
δεν είναι
οι ώρες
που περνάνε
απόγευμα
αφήνοντας στο δρόμο
σαν τη χθεσινή βροχή
την κούραση
τις μικρές χαρές
και τις πιο ανάξιες
λύπες της μέρας
όταν το φως
παίρνει
και σώνεται
και η μέρα γυρεύει
έναν ώμο
ν' ακουμπήσει
να ξεχάσει
όσα
λίγα ή πολλά
σημαντικά ή ασήμαντα
πέρασαν
στέκομαι
στα φανάρια
στο δρόμο
το κινητό στην τσάντα
και τ' ακουστικό
στ' αυτί
δεν ξέρω τι με σπρώχνει
να θέλω
να μοιραστώ
ακόμα κι αυτή
την καθημερινή
γνωστή
διαδρομή
μαζί σου
να σου μιλήσω
γι' αυτά που έγιναν
και γι' άλλα
που δεν συνέβησαν
γι' αυτά που βλέπω
να σου εκμυστηρευθώ
τα πιο ταπεινά μου
τα τετριμμένα
και συνηθισμένα
γιατί αν τα μοιραστώ
θα πιαστώ γερά
απ' αυτό το νήμα
που διαπερνά
τις ζωές μας
δυο, τρεις
πέντε ώρες
ώρες που κύλησαν
στη σιωπή
στο ελάχιστο
της συναναστροφής
με όσους απλώς
βρέθηκαν στο δρόμο μας
μηνύματα
και άλλα μηνύματα
πού είσαι τι κάνεις
πώς περνάς
πού πήγε η μέρα
που πέρασε από πάνω μας
αναζητώ να βρω
στα δικά σου λόγια
στις αναπνοές
στο γέλιο
που ηχεί
σαν να 'σαι
δίπλα μου
να ξαναθυμηθώ
μία μία
πολύτιμες στιγμές
ξέρω είσαι εκεί
θα μου πεις
καλά
τα ίδια και τα ίδια
τίποτα καινούριο
πηγαίνω, έρχομαι
φεύγω, μένω
σ' ακούω
δεν σ' ακούω
σε βλέπω
από μακριά
λίγο από κοντά
κι έτσι
ξεδιπλώνεται
το νήμα αυτό
που λέγεται ζωή
κι εμείς χανόμαστε
στη δίνη
του ασήμαντου
είναι κι αυτή
η κούραση
ξέρεις,
τι θα μου πεις
πάλι τα ίδια
τα 'χω  ξανακούσει
όλ' αυτά
ξέρω
δεν είναι αρκετό
να σ΄αγαπώ
πρέπει
να μπορώ
να σε πηγαίνω
παρακάτω
ή και πιο πάνω
να δίνω κάτι
περισσότερο
ν' ανακαλύπτω
ξανά
με άλλους τρόπους
το πώς να σ' αγαπώ
να σου  δίνω
κάθε μέρα
νέα ονόματα
να επιστρέφω
με νέο άγγιγμα
με άλλες αισθήσεις
σ' αυτό το σώμα
να μη λες ποτέ
το ξέρω
σ' έχω μάθει
να με κάνεις
να σε θέλω
από την αρχή
και να θέλω
να σε θέλω
να μη με προσπερνάς
να μη μ' αφήνεις
με καμία βεβαιότητα
φίλησέ με
δεν σ' έχω νιώσει
μέρες τώρα
φίλησέ με
να γίνομαι
ο δικός σου
κερδισμένος
χρόνος
που λέγεται
άντρας, γυναίκα
ένα
συνεχές
αέναο
προσπαθώ
να σε φτάσω
για να φτάσω
τελικά
και σε μένα