Λουράκι

Είναι κάτι
πράγματα
τόσο απλά
τόσο θα έλεγες
ασήμαντα
όμως μια εντύπωση
μια εικόνα
μια τόσο δα
μικρή κίνηση
μερικές φορές...
όπως, ας πούμε
όταν δένεις
το λουράκι
απ' τα παπούτσια σου
με χάρη
με υγρή και ρέουσα
αυταρέσκεια
γνωρίζοντας στο ακέραιο
ότι αρκεί αυτό το ελάχιστο
ανασήκωμα της κνήμης
η κάμψη του αστράγαλου
για να ξεσηκώσει
θύελλα
και ζάλη
αυτή τη ζάλη
που με κατακλύζει
όταν ακουμπώ
το χέρι μου
στο γοφό
κάτω απ' το φόρεμα
και το βλέπω
μετά
ξανά στο σπίτι
και δεν είναι δυνατόν
να ησυχάσω
αυτό το σώμα
βλέπω
το φουστάνι σου
ν' ανασηκώνεται
και να με σκεπάζει
να με κατακτάς
με όλα σου
τα θέλγητρα
εγώ ακινητώ
σε δέχομαι
με ορμή
κλείνεις τα μάτια
και ξεχύνεσαι
κατά πάνω μου
σα μαινάδα
ξεσκίζοντας όλα τα πρέπει
εγώ ένας μικρός
Διόνυσος
μέθη, ο χορός σου
καλπάζεις
ασθμαίνω
με κομμένη ανάσα
ανεβαίνω
στην κλίμακά σου
και λίγο πριν
ολότελα όλα
για μια στιγμή σβηστούν
δεν υπάρχει τίποτα
ούτε τα πόδια σου
ούτε τα χείλη σου
μόνο ένα ηφαίστειο
που θεριεύει
η λεκάνη σου
ένας κύκλος φωτιάς
κύματα λάβας
και υγρό φως
με κατακλύζουν
μαίνεσαι
συντρίβεσαι
υψώνεσαι
κάθετα
δεν υπάρχει πια χρόνος
δεν υπάρχω ούτε και γω
μόνο ένας άγριος
χορός
να σ' αρπάξω
να σ' ακολουθήσω
τον ίλιγγο
να νιώσω
αυτό είναι λοιπόν
το ιερό
το ανίερο
το έρεβος
και το φως που χάσκει
μ' εκατομμύρια ιριδισμούς
με τυφλώνει
κι όμως βλέπω
ό,τι μπορεί να δει
θνητός
όσο ακόμα
έχει ζωή
καθώς ατέλειωτα
με γεμίζεις
ζωή
με πεθαίνεις
και με ανασυστήνεις
με την ψυχή μου
να πάλλεται
έτσι
κατάλευκη
μ' όλα τα πέπλα πεταμένα
μέσα στα χέρια σου