Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Απ' την αρχή

Τι λοιπόν
μα είναι
τόσο απλό
το χέρι σου
να κρατώ μόνο
και για όλα
είμαι σίγουρος
μπορώ
να προχωρώ
δεν έχω
για πρώτη φορά
καμία αμφιβολία
τίποτε δεν μας κρατά
μόνοι εμείς
έχουμε
τον δικό μας τρόπο
ξέρεις
αυτό που κάνεις
και τόσο είναι
οικείο
προσωπικό
μια διαρκής
εκμυστήρευση
στην ηλικία μας
πώς ορίζεται
ποιος θα πει
και με ποιο δικαίωμα
το πότε
τώρα είναι
είχαμε τύχη
αναμφίβολα
δεν πρόκειται
κανείς
να επιβάλει
το πώς
όχι, δεν είναι τύχη
είναι απόφαση
το πιο δυνατό θέλω
η ίδια η ζωή
ζητά
ό,τι της οφείλεται
είμαστε μέρος της
υπόλογοι
μόνο σε αυτή
κι όταν θα έρθει
του απολογισμού
η ώρα
θα δεις
που το ίδιο
και περισσότερο
μ' αυτό το θέλω
θα σ' έχω
δική μου
για όσες ζωές
χρειαστεί
να ξαναζήσουμε
απ' την αρχή

We ve' got life...damn it!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά