Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

True

Ανακαλύπτοντας
κάθε φορά
κάτι περισσότερο
ψάχνοντας
στοχάζομαι διαρκώς
επάνω στα νοήματα
αγνοώ
λέξεις ορισμούς 
ξέρω καλύτερα
μαθαίνω μάλλον
τους νέους φθόγγους του έρωτα
ν' απαλλαγώ επί τέλους
απ' όλα τα περιττά
έργο ζωής
πηγαίνοντας σε βάθος
κι όχι πλαταίνοντας
ο ορίζοντας περιορισμένος
πόσο μέσα πρέπει να σκάψει κανείς
έζησα τα δύο τρίτα
όλο και περισσότερο
μαθαίνω
αν μου δείξεις
αν μου κρύψεις
θ' ανακαλύπτω
κατεβαίνοντας πιο κάτω
ένας νέος ερευνητής
πώς να μιλήσω για τη ζωή
αν δε ζω
πώς να ζω
αν δεν σ' έχω
αδιάλειπτα κι αμείωτα
ένας γρίφος
που θέλω να τον φτάσω
ως το τέλος
κι ας ξέρω πως
δεν θα τα μάθω όλα ποτέ
μη μου φανερώνεις
άφησέ με να χαράζω
νέους χάρτες
ν' αναζητώ καινούρια ίχνη
κρυμμένα στο κορμί σου
νοητή και ζέουσα
αεικίνητη έμπυρη
περνάς μπροστά μου
τη μια στιγμή φασματικά
την άλλη με τελειώνεις
διπλώνοντας γύρω μου
κλειδώνοντας
σε παίρνω και με παίρνεις
διαχέομαι κι απορροφώμαι
γυναίκα
το θαύμα σου εξαίσιο μυστήριο
χρίσε με ξανά και ξανά
μύστης μου και θεραπαινίδα
κοινός παρονομαστής
και μονάδα
δεν ξέρω πια
πώς αλλιώς να ζω
παρά μέσα σ΄αυτό
που με κατέχει ολάκερο
γείρε εδώ δα
θα κλείσω τα μάτια
και πριν προφτάσω να δω
όλο το φως της ύπαρξης
μέσα από σένα
θα έχω ξανά υπάρξει
όπως ποτέ ξανά

And more legendary 80's...


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις