Τα επίμονα θέλω

Κι όσο σκέφτομαι
τόσο βυθίζομαι
επικίνδυνα ισορροπώντας
με φόβο
να σπάσουν ξαφνικά
οι άκρες που συγκρατούν
κυριεύοντας το σκοτάδι
που φοβάμαι τόσο μα
λες και κάτι με τραβά
χωρίς να το θέλω
προς τις σκιές
που ελλοχεύουν
μέσα μου
προσπαθώ
να υπερνικήσω
αυτή τη ροπή της τρέλας
δεν είμαι θεός
δεν είμαι καν καλός
ένα σύμπλεγμα που
με κατατρύχει
ανόητα και με επιμονή
ποθω τον ίδιο μου
τον πόθο παράφορα
τόσο που πέφτω μεμιάς ξέφρενος
εξουθενώνοντας κάθε
λογική σκέψη
σαν ξένη αντανάκλαση
θέλω τόσο
να ξεφύγω απ' αυτό
τραβώντας τις άκρες
από τα ρούχα σου
τα ρούχα σου που σκίζονται
από τα νύχια μου
και ματώνω κρυφά
ματώνω και σφίγγω γύρω μου
ό,τι μπορεί να νοηθεί
ως σημείο
ν' ανακτήσω ξανά
το χαμένο σθένος
να βγαίνω στην πόρτα
και ν΄αντικρίζω θάλασσες
να βρεθώ
σε αμμουδιές και εκτάσεις
που ταξιδέψαμε ξυπόλητοι
αφημένοι στο απόλυτο που
είμαστε
είμαστε
να ξαναγυρίσουμε
στα βράχια
και τ' απόμερα βάθη
να κολυμπήσουμε ένα βράδυ
γυμνοί και λεύτεροι
να χάσω τον εαυτό μου
μέσα στο δικό σου
οριστικά
χωρίς καμία περίσκεψη
να μην ξαναγυρίσω στο σώμα μου
γράφω και γράφω'
δεν με σώζουν οι λέξεις
στραβοπατάω επάνω
σε νοήματα σ' ανάσες'
σε αντηχήσεις
θέλω επίμονα
και επιταχτικά
το στέρεο βήμα σου
για να βαδίσω
το σίγουρο λόγο σου
για να μιλήσω
το καθαρό σου βλέμμα
για ν αντικρίσω
και την καρδιά σου
στο στόμα μου
για να ζήσω
όπως με έμαθες
να ζω