Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στον καθρέφτη

Στον καθρέφτη
που στέκεσαι
και κοιτάζεις
μπροστά ή και στο πλάι
ρίχνοντας κάτω
την υγρή πετσέτα
να περπατήσεις μετά
με τα πόδια γυμνά
επάνω στο χαλί
γυμνή γυαλίζοντας
στους λαγόνες και της κνήμες 
περνώντας από τον ημιφωτισμένο
διάδρομο
αν έστεκα πίσω από 
ένα διάφανο παραπέτασμα
κρατώντας την ανάσα μου'
δεν με βλέπεις
σε παρατηρώ
στο συρτάρι 
με τα εσώρουχα
ας έμενες έτσι
για περισσότερη ώρα
χωρίς τίποτα να σε σφίγγει
διάφανη και στιλπνή
οι κόρες των ματιών διαστέλλονται
είναι μια εικόνα
που ευχάριστα τη φέρω
επαναλαμβανόμενα
περιγράφοντας
πάνω στο σχήμα σου
έρχομαι γύρω σου'
και σ' αγκαλιάζω
σε κλειδώνω από πίσω
διατρέχοντας με τα δάχτυλά μου
σαν να σμιλεύω
αυτό το περίγραμμα
κλείνοντάς το
με τη θέρμη μου
μείνε εκεί
στον καθρέφτη
κοίταζε στα μάτια βαθιά
θα με δεις
από μέσα σου
εγώ είμαι αυτός
που κοιτάζει
άφησε κάτω να γλιστρήσει απαλά
μέσα στο υγρό τοπίο
χάνομαι μαζί σου
είμαι υδρατμός 
σταλάζω σε όλη σου την έκταση
κολλάω επάνω σου
στα χείλη σου που περνάς
με τη γλώσσα
και παιχνιδιάρικη σουφρώνεις
γυναίκα
όλα όσα αποκαλύπτεις
κι άλλα τόσα
που μόνο εσύ τα βλέπεις
γυναίκα
ορισμός ηδονή
κάθε αρχή και κάθε τέλος
γυναίκα
πόσα μυστικά κατέχεις
και το ξέρεις
πίσω απ' τον καθρέφτη









Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα