Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στον καθρέφτη

Στον καθρέφτη
που στέκεσαι
και κοιτάζεις
μπροστά ή και στο πλάι
ρίχνοντας κάτω
την υγρή πετσέτα
να περπατήσεις μετά
με τα πόδια γυμνά
επάνω στο χαλί
γυμνή γυαλίζοντας
στους λαγόνες και της κνήμες 
περνώντας από τον ημιφωτισμένο
διάδρομο
αν έστεκα πίσω από 
ένα διάφανο παραπέτασμα
κρατώντας την ανάσα μου'
δεν με βλέπεις
σε παρατηρώ
στο συρτάρι 
με τα εσώρουχα
ας έμενες έτσι
για περισσότερη ώρα
χωρίς τίποτα να σε σφίγγει
διάφανη και στιλπνή
οι κόρες των ματιών διαστέλλονται
είναι μια εικόνα
που ευχάριστα τη φέρω
επαναλαμβανόμενα
περιγράφοντας
πάνω στο σχήμα σου
έρχομαι γύρω σου'
και σ' αγκαλιάζω
σε κλειδώνω από πίσω
διατρέχοντας με τα δάχτυλά μου
σαν να σμιλεύω
αυτό το περίγραμμα
κλείνοντάς το
με τη θέρμη μου
μείνε εκεί
στον καθρέφτη
κοίταζε στα μάτια βαθιά
θα με δεις
από μέσα σου
εγώ είμαι αυτός
που κοιτάζει
άφησε κάτω να γλιστρήσει απαλά
μέσα στο υγρό τοπίο
χάνομαι μαζί σου
είμαι υδρατμός 
σταλάζω σε όλη σου την έκταση
κολλάω επάνω σου
στα χείλη σου που περνάς
με τη γλώσσα
και παιχνιδιάρικη σουφρώνεις
γυναίκα
όλα όσα αποκαλύπτεις
κι άλλα τόσα
που μόνο εσύ τα βλέπεις
γυναίκα
ορισμός ηδονή
κάθε αρχή και κάθε τέλος
γυναίκα
πόσα μυστικά κατέχεις
και το ξέρεις
πίσω απ' τον καθρέφτη









Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά