Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στον καθρέφτη

Στον καθρέφτη
που στέκεσαι
και κοιτάζεις
μπροστά ή και στο πλάι
ρίχνοντας κάτω
την υγρή πετσέτα
να περπατήσεις μετά
με τα πόδια γυμνά
επάνω στο χαλί
γυμνή γυαλίζοντας
στους λαγόνες και της κνήμες 
περνώντας από τον ημιφωτισμένο
διάδρομο
αν έστεκα πίσω από 
ένα διάφανο παραπέτασμα
κρατώντας την ανάσα μου'
δεν με βλέπεις
σε παρατηρώ
στο συρτάρι 
με τα εσώρουχα
ας έμενες έτσι
για περισσότερη ώρα
χωρίς τίποτα να σε σφίγγει
διάφανη και στιλπνή
οι κόρες των ματιών διαστέλλονται
είναι μια εικόνα
που ευχάριστα τη φέρω
επαναλαμβανόμενα
περιγράφοντας
πάνω στο σχήμα σου
έρχομαι γύρω σου'
και σ' αγκαλιάζω
σε κλειδώνω από πίσω
διατρέχοντας με τα δάχτυλά μου
σαν να σμιλεύω
αυτό το περίγραμμα
κλείνοντάς το
με τη θέρμη μου
μείνε εκεί
στον καθρέφτη
κοίταζε στα μάτια βαθιά
θα με δεις
από μέσα σου
εγώ είμαι αυτός
που κοιτάζει
άφησε κάτω να γλιστρήσει απαλά
μέσα στο υγρό τοπίο
χάνομαι μαζί σου
είμαι υδρατμός 
σταλάζω σε όλη σου την έκταση
κολλάω επάνω σου
στα χείλη σου που περνάς
με τη γλώσσα
και παιχνιδιάρικη σουφρώνεις
γυναίκα
όλα όσα αποκαλύπτεις
κι άλλα τόσα
που μόνο εσύ τα βλέπεις
γυναίκα
ορισμός ηδονή
κάθε αρχή και κάθε τέλος
γυναίκα
πόσα μυστικά κατέχεις
και το ξέρεις
πίσω απ' τον καθρέφτη









Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά