Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οπωσδήποτε

...να λέω λοιπόν
εντάξει τώρα
μπορούμε να γυρίσουμε σπίτι
αφού ήπιαμε τα ποτά μας
και γελάσαμε
αυτό θα ήταν 
το πιο τρελό μου όνειρο
αγαπημένη μου
ραντεβού στο μπαρ της γειτονιάς
μετά τη δουλειά
θα είμαι κεί
να πούμε τα δικά μας
μια καθημερινή
ακόμα καλύτερα
Παρασκευή βράδυ
ξέρω
η ζωή δεν είναι
όλο βόλτα και  έξω
έλα λοιπόν
ας πάμε μέσα
θέλω τόσο να αγγίξουμε πάλι
αυτό που λες πως
δεν προλάβαμε
να το κάνουμε δικό μας
θέλει χρόνο
κι η επανάληψη είναι 
ο χρόνος που παίρνει μορφή
από τα σώματά μας μόνο
πλάθεται σαν τον πηλό
και κάθε φορά βλέπω
μια άλλη δική σου ύλη
τόσο ίδια και τόσο διαφορετική
τα δάχτυλά μου
πρέπει πάλι και πάλι
να σε εξερευνώ
να σε μαθαίνω, να
σε δημιουργώ
ω εσύ πνοή μου
νιώθω ως μέσα μου βαθιά
κάθε σου κίνηση 
αν χωθείς
κάτω απ' τα σεντόνια
κι έμενες εκεί
δεν θα ταν καθόλου παράξενο
δικιά μου ταξιδεύτρα
από εσένα ως εσένα
φτάνω και δεν φτάνω
κάθε φορά'
όσο πλησιάζει η ώρα
τόσο θέλω να διαστείλω
αυτή την τροχιά
να μην κυνηγάμε πια
την κάθε προθεσμία
στο διάολο το κάθε όριο
δεν θέλω να βλέπω αν
νύχτωσε ή αν ξημερώνει
παρά μόνο
αν είναι 
να σε βρίσκω στο πλάι μου
όπως και να 'χει










Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά