Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οπωσδήποτε

...να λέω λοιπόν
εντάξει τώρα
μπορούμε να γυρίσουμε σπίτι
αφού ήπιαμε τα ποτά μας
και γελάσαμε
αυτό θα ήταν 
το πιο τρελό μου όνειρο
αγαπημένη μου
ραντεβού στο μπαρ της γειτονιάς
μετά τη δουλειά
θα είμαι κεί
να πούμε τα δικά μας
μια καθημερινή
ακόμα καλύτερα
Παρασκευή βράδυ
ξέρω
η ζωή δεν είναι
όλο βόλτα και  έξω
έλα λοιπόν
ας πάμε μέσα
θέλω τόσο να αγγίξουμε πάλι
αυτό που λες πως
δεν προλάβαμε
να το κάνουμε δικό μας
θέλει χρόνο
κι η επανάληψη είναι 
ο χρόνος που παίρνει μορφή
από τα σώματά μας μόνο
πλάθεται σαν τον πηλό
και κάθε φορά βλέπω
μια άλλη δική σου ύλη
τόσο ίδια και τόσο διαφορετική
τα δάχτυλά μου
πρέπει πάλι και πάλι
να σε εξερευνώ
να σε μαθαίνω, να
σε δημιουργώ
ω εσύ πνοή μου
νιώθω ως μέσα μου βαθιά
κάθε σου κίνηση 
αν χωθείς
κάτω απ' τα σεντόνια
κι έμενες εκεί
δεν θα ταν καθόλου παράξενο
δικιά μου ταξιδεύτρα
από εσένα ως εσένα
φτάνω και δεν φτάνω
κάθε φορά'
όσο πλησιάζει η ώρα
τόσο θέλω να διαστείλω
αυτή την τροχιά
να μην κυνηγάμε πια
την κάθε προθεσμία
στο διάολο το κάθε όριο
δεν θέλω να βλέπω αν
νύχτωσε ή αν ξημερώνει
παρά μόνο
αν είναι 
να σε βρίσκω στο πλάι μου
όπως και να 'χει










Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά