Το δωμάτιο

Ένα δωμάτιο είναι
κρύο ή ζεστό
μεγάλο ή μικρό
έχει τις προδιαγραφές του
και δεν μπορείς
να έχεις απαιτήσεις
ούτε εκτείνεται
ούτε πλατειάζει
όμως
σε μια προσεκτική
ύστερη ματιά
μπορείς να δεις δωμάτια
λυπημένα ή χαρούμενα
μίζερα ή ηλιόλουστα
όχι γιατί
ένα μέτρο πιο κει ή
ένα παράθυρο ακόμα
αλλά
γιατί
τα δωμάτια έχουν τη μνήμη του καιρού τους
κι ίσως κι αλλοτινών καιρών
κρατούν στις γωνίες
τα παιδικά χρόνια
στο πάτωμα ακόμα
κουδουνίζουν
παιδικά παιχνίδια
αυτά είναι πράγματα που μένουν
ο έρωτας κάνει
τα δωμάτια λεία
και ρευστά
ο πόνος
τα σκληραίνει
ο θάνατος και η απουσία
τα γεμίζει
με πυκνό αέρα
και σπασμένο χρόνο
υπάρχουνε μέσα σ' αυτά
αγάπες και θρήνοι
αγκαλιές και κρύα χέρια
η στέγη είναι
χώρος κατοικίας
του πόθου
και των ψυχών ημών
δεν είναι λοιπόν
διόλου παράξενο
όλη μέρα απουσιάζω
πρέπει να γυρίσω
να απλώσω το σώμα μου
σε κάθε τετραγωνικό
να κάνουμε έρωτα
σε κάθε σημείο
να μιλήσουμε σιγανά
κάτω από τα κατεβασμένα στόρια
κι όταν
όλα πια θα έχουν ησυχάσει
όντας στη θέση τους στο χώρο
άφησέ με
λίγο να ξεχαστώ
στην αγκαλιά σου
να κλείσω τα μάτια
να νιώσω την αναπνοή
στο στήθος σου
να κατοικήσω ξανά
έτσι μαζί σου
έχεις δίκιο σου είπα
μια αγκαλιά πρώτα
και τελευταία
μετά όλα τ' άλλα