Πιστός

Κάτω απ' τα ρούχα σου
αναδεύονται τα πέλματα των γάτων
μαλάζοντας τρυφερά
τη σάρκα που καίς
θέλω να βρεθώ εκεί
απαλά να τις σηκώσω
αφήνοντάς τες στο χαλί
μπροστά στη φωτιά
να πάρω τη θέση τους
τίποτα πια
δεν μας απειλεί
ας χαμηλώσουμε τα φώτα
ας χαμηλώσουμε εμείς
έτσι να βγει καλά
αληθινό το όνειρο
γερμένοι στο πλάι
στον αναπαυμό του έρωτα
θα μπορώ να γελάω
με την καρδιά μου
δεν θα παραμονεύει κανείς
ούτε και θα πειράζει που γυρίζει
ο χρόνος
μια στιγμή γλυκιάς ακινησίας μόνο
μια μόνο στιγμή
πάνω απ' τον πόθο
πέρα απ΄ τον πόνο
ένα μικρό προσκύνημα
ο τόπος σου
λατρεία μου
τα μέλη σου
υψώνομαι σε σένα
σαν έξαλλο εξαπτέρυγο
υμνώ με ψίθυρους
ό,τι δεν μπορώ με λόγια
μόνο το κορμί
γίνεται λόγος κι αγωγός
μόνο η σάρκα
κοινωνία της ψυχής
ψυχή μου
αν μου δοθείς
θα καίω σαν ζεστό φως
και θα γλυκαίνω
το σκοτεινό ναό σου
εγώ απλός πιστός
προσφέρω όλα
όσα για σένα
από καιρό κρατώ
με μάτια σφαλισμένα