Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εσυ οπως εγω

Κοίτα εγώ
χωρίς εσένα να το ξέρεις
πως δεν ζω
κι άμα το θέλεις να το πω
θα σου το πω
πως έχω σώμα και ψυχή
να σ' αγαπώ
Κοίτα εγώ
που μένω πίσω και δεν ξέρεις
τι περνώ
μέσα σου χάνομαι και σβήνω
και πονώ
που αυτά τα μάτια σου με καίνε
ζωντανό

Κοίτα εγώ
από παιδί περνούσα πάνω 
απ' το κενό
φυλλορροούσα κι όλα μοιάζανε
βουνό
παρακαλούσα την αγάπη'
να μου φέρει αυτό το κάτι
να ξεχνώ

Κοίτα εγώ
που έχω μάθει με το τίποτα
να ζω
πάντα να δίνω και ποτέ 
να μη ζητώ
να μένω πάντοτε πιο πίσω
μια λαχτάρα ν' αγαπήσω
να ξεχνώ

Κοίτα εγώ
χωρίς εσένα να το ξέρεις
πως δεν ζω
κι άμα το θέλεις να το πω
θα σου το πω
πως έχω σώμα και ψυχή
να σ' αγαπώ
Κοίτα εγώ
που μένω πίσω και δεν ξέρεις
τι περνώ
μέσα σου χάνομαι και σβήνω
και πονώ
γιατί εσένα έχω αίμα μου
στερνό

Κοίτα εγώ
έχω στο στήθος έναν πόθο 
μακρινό
σαν ταξιδιώτης σε βαθύ ωκεανό
σαν μία έρημο το βράδυ
μέσ το κρύο το σκοτάδι
να γερνώ

Κοίτα εγώ
είχα σημάδι στο κορμί και 
στο μυαλό
θα ρθει μια μέρα που δεν θα 'ναι
όπως καμιά γιατί σε σένα
θα γυρνώ

Κοίτα εγώ
χωρίς εσένα να το ξέρεις
πως δεν ζω
κι άμα το θέλεις να το πω
θα σου το πω
πως έχω σώμα και ψυχή
να σ' αγαπώ
Κοίτα εγώ
που μένω πίσω και δεν ξέρεις
τι περνώ
μέσα σου χάνομαι και σβήνω
και πονώ
που σ έχω πάνω μου και μέσα μου
θεό

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά